جنگ سلطان میرک بامری با شیوخ عرب میناب و رودان
در دوران قاجار، دولت ایران به دلیل جنگهای طولانی با روسیه و شکستهای پیدرپی، دچار ضعف و سستی شده بود. در آن دوران، دولت ایران تعدادی از بنادر، جزایر و گمرکات جنوب کشور را به اجاره واگذار میکرد. شماری از بنادر و جزایر جنوب، از جمله چابهار، جاسک، بندرعباس، قشم و مناطق دیگر، در اختیار اعراب جنوب خلیج فارس و سلطان مسقط قرار گرفته بودند.
پس از مدتی، با ضعیفشدن حکومت مرکزی ایران، برخی از شیوخ عرب نهتنها از پرداخت مالیات خودداری کردند، بلکه درصدد تصرف مناطق همجوار نیز برآمدند. در همین زمان، شیوخ عرب که میناب و رودان را در تصرف خود داشتند، اقدام به پیشروی کردند و قصد داشتند دامنه نفوذ خود را به سوی ولایت رودبارزمین گسترش دهند.
این خبر به گوش سلطان میرک بامری، فرمانده جنگی و دهنهدار سرزمینهای زیارت پنجتن تا کوههای جبالبارز، رسید.
هنگامی که سلطان میرک از پیشروی اعراب و قصد آنان برای تصرف رودبار آگاه شد، خشمگین گردید و تصمیم گرفت جلوی پیشروی آنان را بگیرد. او یاران و مردان جنگاور خود را جمع کرد و به سوی کوههای جبالبارز حرکت نمود تا راه را بر لشکر اعراب ببندد و اجازه ندهد پای مهاجمان به رودبارزمین باز شود.
سرانجام، سلطان میرک بامری با یارانش در برابر لشکر اعراب قرار گرفت و راه پیشروی آنان را سد کرد. او در برابرشان ایستاد و با شجاعت و صلابت گفت:
«سرمان برود، وطنمان را نمیدهیم! تا زمانی که زندهایم، اجازه نخواهیم داد دشمن به سرزمینمان دستدرازی کند.»
اما اعراب به سخنان سلطان میرک اعتنایی نکردند. آنان به شاه حکومت ایران توهین کردند وفحش وناسزا گفتند و از تصمیم خود برای پیشروی و تصرف مناطق تحت نفوذ او دست نکشیدند.
در این لحظه، سلطان میرک که خطر را جدی دید، فرمان حمله صادر کرد و نبردی سخت میان دو طرف آغاز شد.
سلطان میرک با شجاعت وارد میدان جنگ شد و در جریان نبرد، فرمانده لشکر اعراب را به دست خود از پای درآورد و کشت. کشتهشدن فرمانده لشکر، ضربهای سنگین به سپاه اعراب وارد کرد. با کشتهشدن فرماندهشان، ترس و هراس در دل نیروهای عرب افتاد و روحیه جنگی آنان بهشدت تضعیف شد.
مردان سلطان میرک نیز به نبرد ادامه دادند و درگیری شدت گرفت. گروهی از نیروهای اعراب کشته شدند و گروهی دیگر که با کشتهشدن فرمانده خود روحیهشان را از دست داده بودند، توان ایستادگی در برابر سلطان میرک و یارانش را نداشتند.
سرانجام، ترس در دل لشکر اعراب افتاد و آنان ناچار به عقبنشینی شدند و از رودبارزمین عقب نشستند.
بدین ترتیب، سلطان میرک بامری با دلاوری و شجاعت خود، پیشروی لشکر اعراب را متوقف کرد و مانع از آن شد که آنان به اهداف خود در رودبارزمین دست یابند.
خبر این دلاوری و پیروزی به حکومت فرمانفرمای کرمان رسید. فرمانفرمای کرمان نیز به پاس شجاعت سلطان میرک بامری، کشتهشدن فرمانده لشکر اعراب به دست او و عقبراندن نیروهای مهاجم از رودبارزمین، وی را مورد تقدیر قرار داد و به او نشان افتخار و پاداش شجاعت اعطا کرد.
این نبرد، در روایت تاریخی طایفه بامری، یادآور دلاوری مردی است که در روزگار ضعف حکومت مرکزی، در برابر پیشروی دشمن ایستاد و برای پاسداری از سرزمین تحت مسئولیت خود جنگید؛ مردی که نامش با شجاعت، اقتدار و دفاع از رودبارزمین پیوند خورده است: سلطان میرک بامری.