سردار میر محمدخان بامری، فرزند سلطان میرک، از دلاوران و شمشیرزنان نامآور طایفه بامری بود؛ مردی که نامش با شجاعت، غیرت و مردانگی در تاریخ این سرزمین گره خورده است.روزی میر محمدخان بههمراه افراد خود، برای امرار معاش، از گلمورتی خارج شد. در نزدیکی جازموریان، به پیرمرد و پیرزنی سالخورده برخورد؛ اما آنچه شنید، دل هر مرد آزادهای را به درد میآورد.
فرزندان پسر آن خانواده کشته شده بودند، دختران جوانشان به بردگی برده شده و تمام مال و اموالشان بهوسیله علمخان بشکردی، حاکم بشکرد، به غارت رفته بود.
میر محمدخان از پیرزن درباره این ماجرا پرسید. پیرزن، با چشمانی اشکبار، شرح ستمی را که بر خانوادهشان رفته بود بازگو کرد و نام و نشان علمخان را به او داد.
میر محمدخان، با غیرتی که در وجودش بود، سوگند یاد کرد:
«تا سه روز دیگر، مال و اموال شما و دخترانتان را بازمیگردانم.»
آنگاه، از غروب آفتاب تا طلوع صبح، همراه یاران خود بر اسبهای نریان، که در زبان بلوچی به اسب نر و جنگی گفته میشد، تاختند و راه بشکرد را در پیش گرفتند.
صبحگاهان، در نزدیکی کوههای بشکرد، علمخان را یافتند.
میر محمدخان به او گفت:
«تا امروز، هیچکس از سرزمین من مال و اموالی نبرده و هیچ زن و دختری را به کنیزی نگرفته است. تو باید پاسخگوی این ستم باشی.»
نبرد آغاز شد.
میر محمدخان از طلوع آفتاب تا نیمروز، با علمخان جنگید؛ آنهم در حالی که سوگند خورده بود بدون سپر بجنگد.
علمخان نیز از دلاوران نامآور روزگار خود بود؛ اما سرانجام، در میانه نبرد، به دست میر محمدخان بر زمین افتاد و کشته شد.
بدینگونه، میر محمدخان به عهد خود وفا کرد و حق ستمدیدگان را بازستاند.
میر محمدخان بامری، که پس از پدرش، سرتیپ میرک، جانشین او شد، بعدها از سوی حکومت مرکزی قاجار، والی، دهنهدار و محافظ سرزمین دلگان تا رودبارزمین بود.
این است روایت مردانی که نامشان تنها در تاریخ نمانده؛ بلکه در دل مردم، در کوههای بلوچستان و در حافظه نسلها، با نام دلاوری و مردانگی زنده است.