اگر کافکا، کامو و هدایت در یک شب تاریک کنار هم مینشستند...
اگر کافکا، کامو و هدایت در شبی بیماه کنار هم مینشستند،
نه دربارهی مرگ سخن میگفتند،
نه دربارهی زندگی...
دربارهی انسانی حرف میزدند که میان این دو گم شده است.
انسانی که صبحها از خواب بیدار میشود،
لبخند میزند،
سلام میکند،
راه میرود،
کار میکند،
اما هیچکس نمیداند درون او جنازهی چه چیزهایی دفن شده است.
شاید مینوشتند:
«بدترین تنهایی، نبودنِ آدمها نیست؛
بودنِ آدمهایی است که هیچکدام تو را نمیبینند.»
مردی در گوشهی اتاق نشسته بود.
نه از دنیا متنفر بود،
نه عاشق زندگی.
او فقط خسته بود از توضیح دادنِ زخمی که هیچکس آن را باور نمیکرد.
به او گفتند: تو زیادی فکر میکنی.
زیادی حس میکنی.
زیادی در خودت فرو رفتهای.
اما هیچکس نفهمید که او در خودش فرو نرفته بود؛
او در جهانی فرو رفته بود که دیگر چیزی برای فهمیدن باقی نگذاشته بود.
درونش شهری بود پر از فریاد،
اما بیرونش مردی آرام دیده میشد.
مردی که میخندید،
اما خندهاش بوی خداحافظی میداد.
مردی که گاهی با یک جرعه شراب،
برای چند ساعت از زندان خویش فرار میکرد؛
میرقصید،
آواز میخواند،
و خیال میکرد هنوز چیزی از آن انسان قدیمی باقی مانده است.
اما صبح که میرسید،
زندانی دوباره ساخته میشد.
دیوارها سر جای خود بودند،
سکوت سر جای خود بود،
و آن سؤال قدیمی دوباره برمیگشت:
«آیا من زندگی میکنم،
یا فقط مرگم را به تأخیر انداختهام؟»
شاید یک زن آمد و او را نفهمید.
شاید یک مرد آمد و بیش از اندازه انتظار داشت.
شاید هیچکس مقصر نبود؛
شاید فقط دو انسان بودند که هر کدام در زندان خویش،
کلید دیگری را جستوجو میکردند.
چراغها یکییکی خاموش شدند.
قصهها تمام شدند.
افسانهها پوسیدند.
و در شهرِ ددان،
جایی که آدمها بیشتر شبیه سایه بودند تا انسان،
آخرین بازماندهی امید، آرام پرسید:
«آیا کسی هنوز مرا میبیند؟»
اما پاسخی نیامد.
تنها باد بود که از میان خرابهها عبور کرد
و انگار زیر لب گفت:
«شاید تراژدی انسان این نیست که تنها میمیرد...
تراژدی این است که گاهی تمام عمرش را زندگی میکند،
بیآنکه کسی واقعاً او را دیده باشد.»
و آن شب،
در میان سکوت جهان،
انسانی دفن شد که هنوز نفس میکشید.
— رضا