کس نمیداند کدامین روز میآید،
و کس نمیداند کدامین روز میرود.
انسان، میان دو مجهول بزرگ متولد میشود؛
با امیدی که نمیداند از کجا آمده،
و با مرگی که نمیداند چه زمانی در را خواهد زد.
زندگی آنقدر تلخ شد،
آنقدر آرامآرام از معنا خالی شد،
که گویی چیزی از آن باقی نمانده بود؛
جز نفسهایی که میآمدند و میرفتند
برای کسی که دیگر نمیدانست برای چه باید ادامه دهد.
شاید زنی بود که هرگز او را نفهمید...
شاید مردی بود که بیش از اندازه انتظار داشت...
شاید انسانی بود که بلد نبود خودش را توضیح دهد،
و دیگران هم بلد نبودند سکوتش را ترجمه کنند.
به او گفتند گوشهگیر است،
بیخبر از اینکه درون آن سکوت،
شهری در آتش بود.
هیاهویی عظیم که صدای فریادش را از گلویش گرفته بود.
به ظاهر افسرده بود،
اما در اعماق وجودش هنوز چیزی میخندید.
تلخ بود... اما شاد.
شاد بود... اما زخمی.
آدمی بود ساخته از تناقضها؛
با تکهای شراب، روحش را از قفس بیرون میآورد،
مینواخت، میرقصید،
و برای چند لحظه جهان را فراموش میکرد.
اما وقتی مستیِ آن لحظه تمام میشد،
دوباره به همان گوشهی تاریک خودش بازمیگشت؛
جایی که دیوارها شنونده بودند
و سکوت، تنها همدمش.
آنجا مینالید؛
نه فقط از تنهایی،
بلکه از دردِ دیده نشدن.
از اینکه کسی نپرسید پشت این خندهها چه چیزی پنهان شده است.
شاید از شدت تنهایی،
به غم پناه میبرد؛
شاید به اندوه عادت کرده بود،
شاید غصه تنها چیزی بود که هیچوقت ترکش نکرد.
نمیدانم...
اما برای او هیچ اتفاقی بعید نبود.
هر بلایی که میآمد،
هر زخمی که مینشست،
هر دستی که رهایش میکرد،
انگار خودِ بلا هم لحظهای میایستاد،
نگاهش میکرد،
و دلش برایش میسوخت.
چنین انسانی نه کاملاً شکستخورده بود،
نه کاملاً پیروز.
نه مرده بود،
نه واقعاً زنده.
او تنها مسافری بود
که در جستوجوی خانه،
تمام عمرش را در خرابههای خویش سرگردان ماند.
و شاید غمانگیزترین حقیقت این بود:
هیچکس نفهمید
او از دنیا چیزی نمیخواست...
فقط میخواست یک نفر،
یکبار،
در میان این همه تاریکی،
او را همانگونه که بود ببیند.
— رضا