هیچکس نمیداند کدامین روز آغاز میشود،
و هیچکس نمیداند کدامین شب، آخرین شبِ او خواهد بود.
انسان، غریبهای است که از هیچ میآید،
در میان هیچ قدم میزند،
و روزی بیآنکه بفهمد چرا،
به همان هیچ بازمیگردد.
چه کسی میداند چند نفر در این جهان زندگی نمیکنند،
فقط ادامه میدهند؟
چند نفر هر صبح چشم باز میکنند،
نه از شوقِ دیدنِ خورشید،
بلکه از عادتِ شکستناپذیری که نامش را زندگی گذاشتهاند.
او یکی از همانها بود...
مردی که شاید زنی هرگز عمق سکوتش را نفهمید،
یا شاید خودش آنقدر در پیچیدگیِ روح خویش گم شده بود
که راه نشان دادنِ خود را بلد نبود.
شاید بیش از اندازه انتظار داشت،
شاید کمتر از آنچه باید میفهمید،
شاید تنها گناهش این بود که قلبی داشت که با قوانین سادهی این دنیا سازگار نبود.
به او گفتند گوشهگیر است...
اما هیچکس نپرسید در آن گوشه چه میگذرد.
هیچکس ندید در پشت آن نگاه خاموش،
چه جنگی برپاست.
هیچکس نشنید فریادی را که آنقدر عمیق بود
که دیگر توان عبور از لبها را نداشت.
او غمگین بود،
اما نه آنگونه که دیگران تصور میکردند.
در وجودش هنوز جرقهای از شادی زنده بود؛
شادیای عجیب، تلخ و بیپناه.
میخندید،
اما زخمش هم میخندید.
میرقصید،
اما سایهاش برایش عزاداری میکرد.
گاهی با جرعهای شراب،
درهای زندانِ روحش را باز میکرد؛
موسیقی میشد،
رقص میشد،
زندگی میشد...
اما وقتی آن پرده کنار میرفت،
وقتی مستیِ کوتاهِ فراموشی تمام میشد،
دوباره به خویشتن خویش بازمیگشت؛
به اتاقی تاریک که دیوارهایش نام تمام کسانی را داشت
که روزی آمدند و روزی رفتند.
او از تنهایی نمیترسید؛
از این میترسید که در میان هزاران نفر،
باز هم تنها بماند.
غم، آخرین کسی بود که کنارش ماند.
اندوه، تنها موجودی بود که او را ترک نکرد.
شاید برای همین بود که گاهی خودش را به آغوش غم میسپرد؛
چون حتی درد، وقتی قدیمی شود،
شبیه یک دوست قدیمی میشود.
و چه عجیب است...
گاهی سرنوشت آنقدر به یک انسان سخت میگیرد
که حتی بلاها هم وقتی به او میرسند،
لحظهای مکث میکنند؛
نگاهش میکنند؛
و دلشان برایش میسوزد.
او شکستخورده نبود،
فقط خسته بود.
خسته از توضیح دادنِ خود به کسانی که هرگز گوش نکردند.
خسته از ثابت کردنِ قلبی که کسی ندید.
خسته از جنگیدن در جهانی که جای زخم را با ضعف اشتباه میگرفت.
و شاید حقیقت همین باشد...
بعضی انسانها برای این دنیا زیادی عمیقاند؛
نه اینکه بهتر باشند،
نه اینکه برتر باشند،
فقط آنقدر چیزها را حس میکنند
که زندگی برایشان گاهی شبیه حمل کردنِ یک کوه روی شانههاست.
و در پایان،
نه کسی فهمید او چه میخواست،
نه کسی دانست چه چیزی او را شکست.
فقط یک روز رفت...
و جهان، مثل همیشه،
به راه خودش ادامه داد.
اما جایی دور،
در گوشهای خاموش از این جهان بیرحم،
شاید هنوز صدای مردی شنیده میشود
که تمام عمرش فقط یک آرزو داشت:
اینکه یک نفر،
فقط یک نفر،
پیش از آنکه دیر شود،
او را واقعاً ببیند.
— رضا