میکروفون های خازنی فوق العاده همه کاره هستند. چه در حال ضبط پیانو باشید یا پادکست، گیتار آکوستیک یا ASMR، یک کندانسور عملکرد درخشانی خواهد داشت. در حالی که چند نوع و طرح مختلف در این دسته وجود دارد، یکی از نکات کلیدی تمایز، اندازه دیافراگم میکروفون است که کوچک و بزرگ رایج‌ترین تفاوت‌ها هستند. اما تفاوت بین میکروفون خازنی با دیافراگم بزرگ و دیافراگم کوچک چیست و چه زمانی باید از یکی بر دیگری استفاده کرد؟
(میکروفون استودیویی)
در این مقاله، قبل از بررسی تفاوت بین انواع دیافراگم بزرگ و دیافراگم کوچک، نحوه عملکرد گسترده‌تر میکروفون‌های خازنی را پوشش می‌دهیم و مهمتر از همه، بررسی می‌کنیم که کدام برنامه‌های ضبط برای هر نوع مناسب‌تر هستند.
میکروفون های خازنی چگونه کار می کنند؟
مانند تمام طراحی‌های میکروفون، میکروفون‌های خازنی حاوی ماده‌ای حساس و رسانا به نام دیافراگم هستند که با برخورد امواج صوتی به آن می‌لرزند. دیافراگم در یک میکروفون کندانسور (چه بزرگ باشد چه کوچک) غشایی بسیار نازک است که به موازات یک صفحه فلزی جامد قرار دارد که هر دو در داخل کپسول میکروفون قرار دارند. هنگامی که امواج صوتی به غشاء برخورد می کند، ارتعاش می کند و جریانی را در صفحه فلزی باردار القا می کند و یک سیگنال صوتی ایجاد می کند.
از آنجایی که سیگنال تولید شده به اندازه کافی قوی نیست که بتواند خروجی داشته باشد، میکروفون های خازنی دارای یک پیش تقویت کننده روی برد هستند که آن را برای رسیدن به سطوح مناسب برای پردازش و ضبط بیشتر تقویت می کند. این پیش تقویت‌کننده برای کار کردن، همانند صفحه شارژ شده در برخی طرح‌ها، به برق نیاز دارد، بنابراین اکثر میکروفون‌های خازنی به چیزی که به عنوان «فانتوم پاور» شناخته می‌شود، نیاز دارند که از طریق یک کابل XLR از یک کارت صدا یا میکسر ارائه می‌شود.
(میکروفون حرفه ای)
در مورد میکروفون های کندانسور لوله ای، یک منبع تغذیه خارجی جداگانه برای عملکرد مورد نیاز است، در حالی که کندانسورهای دیگر می توانند انرژی خود را از باتری ها یا منابعی مانند دوربین دریافت کنند. با این حال، بیشتر میکروفون‌های خازنی «استودیویی» فقط به برق فانتوم نیاز دارند، بنابراین مطمئن شوید که کارت صدا یا میکسر شما می‌تواند آن را در صورتی که از یکی استفاده می‌کنید، تامین کند.
میکروفون خازنی با دیافراگم بزرگ چیست و چه زمانی باید از آن استفاده کرد؟
همانطور که از نام آنها پیداست، میکروفون های خازنی با دیافراگم بزرگ مانند RØDE NT1-A دارای غشای بزرگتر در کپسول خود هستند. استاندارد مکتوبی در مورد اینکه این دیافراگم باید چقدر بزرگ باشد تا «بزرگ» باشد، وجود ندارد، اما قطر 1 اینچ یا بیشتر (25.4 میلی متر) قاعده کلی است.
خود سر و صدای کمتر
وقتی صحبت از عملکرد فنی به میان می‌آید، یکی از مزایای اصلی این میکروفون‌ها این است که دیافراگم‌های بزرگتر آنها ولتاژ سیگنال بالاتری تولید می‌کنند و به نوبه خود، تمایل به تولید نویز کمتری دارند (یعنی نویز ناشی از خود میکروفون، به جای آن، از آنچه که ثبت می کند).
شخصیت “بزرگ”، “سرسبز” و “گرم”.
با این گفته، خود سر و صدای کمتر احتمالاً عامل محرک در انتخاب یکی از دیگری نخواهد بود، بلکه شخصیت و عملکرد صوتی آنها خواهد بود.
میکروفون‌های خازنی با دیافراگم بزرگ، به دلیل نداشتن کلمه بهتر، «بزرگتر» از همتایان با دیافراگم کوچک‌تر به نظر می‌رسند و کیفیت رنگارنگ‌تری ارائه می‌دهند. الگوی پیکاپ میکروفون‌های خازنی با دیافراگم بزرگ نسبت به همتایان با دیافراگم کوچک سازگاری کمتری دارد و پاسخ فرکانسی آنها معمولاً خنثی‌تر است. هر دوی این عوامل به ایجاد یک شخصیت «سرسبز» و «گرم» به مواد ضبط شده کمک می‌کنند، ویژگی‌ای که به‌ویژه در آواز مطلوب است، اما می‌تواند به افزودن رنگ و کاملی به طیف عظیمی از سازها و دیگر منابع صوتی کمک کند.
ازدواج با این شخصیت با پاسخ فرکانس وسیع‌تر و دقت فوق‌العاده‌ای که همه میکروفون‌های خازنی از خود نشان می‌دهند، ترکیبی قدرتمند را ایجاد می‌کند و در نتیجه خازن‌های دیافراگمی بزرگ جانورانی فوق‌العاده همه کاره هستند.
(میکروفون ارزان)
میکروفون خازنی دیافراگمی کوچک چیست و چه زمانی باید از آن استفاده کرد؟
میکروفون‌های خازنی با دیافراگم کوچک مانند RØDE NT5 با دیافراگم کوچک‌تر (شما حدس زدید) تعریف می‌شوند. درست مانند همتایان بزرگتر خود، قانون سخت و سریعی برای آنچه که «کوچک» است وجود ندارد، اما به طور کلی پذیرفته شده است که به هر چیزی با قطر ½ اینچ یا کمتر (12.7 میلی متر) اشاره دارد.
“خنثی”، “بدون رنگ” و “یکنواخت”
این میکروفون‌ها به لطف غشاهای کوچک‌ترشان، مزایای زیادی دارند. آنها دارای یک پاسخ فرکانس پایین و بالا هستند، به این معنی که می توانند پایین ترین و اوج های بالاتری را که سایر میکروفون ها به آن حساس نیستند، دریافت کنند. این باعث می‌شود که آنها برای ضبط تمام جزئیات منبع صدا ایده‌آل باشند، زیرا پاسخ فرکانس گسترده‌تر منجر به یک تصویر صوتی بسیار دقیق و صدای “طبیعی” می‌شود.
آنها همچنین در مقایسه با یک کندانسور با دیافراگم بزرگ، نمایه صدای نسبتاً مسطح و خنثی و همچنین یک الگوی پیکاپ ثابت در سراسر محدوده فرکانس دارند. در مجموع، این ویژگی‌ها خازن‌های دیافراگمی کوچک را برای ضبط صدایی عالی می‌سازد که کاملاً با منبع آن مطابقت دارد.
میکروفون‌های خازنی با دیافراگم کوچک نیز در مقایسه با برادران بزرگتر خود، به دلیل حساس‌تر بودن غشای کوچک‌تر و سبک‌ترشان به فشار صدا، پاسخ گذرا بهتری را ارائه می‌دهند.
این کیفیت آنها را برای ضبط منابع با حمله سریع ایده آل می کند. نمونه هایی از این صداها عبارتند از پیانو، گیتار آکوستیک و سایر سازهای زهی، و همچنین درام و سازهای کوبه ای به طور گسترده تر.
در حالی که تقریباً همه میکروفون‌های دیافراگم بزرگ دارای آدرس جانبی هستند (به این معنی که منبع صدا را عمود بر بدنه میکروفون هدف قرار می‌دهید)، میکروفون‌های با دیافراگم کوچک معمولاً آدرس انتهایی هستند و موقعیت آنها را در برخی سناریوهای ضبط آسان‌تر می‌کند.
هر دو میکروفون خازنی با دیافراگم بزرگ و کوچک برای ضبط طیف گسترده ای از منابع صوتی با جزئیات و وضوح استثنایی عالی هستند و تفاوت بین این دو نسبت به تفاوت بین خازن و سایر انواع میکروفون، مانند دینامیک و ریبون، کمتر است. بنابراین، کدام یک را باید انتخاب کنید؟
این بستگی به آنچه ضبط می کنید دارد. اگر میکروفونی برای ضبط صداها (یا کلمات گفتاری) می‌خرید یا به میکروفونی نیاز دارید که در کاربردهای مختلف عملکرد تحسین برانگیزی داشته باشد، یک خازن با دیافراگم بزرگ مانند NT1-A انتخاب کنید. اگر شروع به کشف تکنیک های مختلف ضبط و ضبط انواع مختلف سازها یا منابع صوتی (به ویژه سازهای زهی، درام و سازهای کوبه ای یا پیانو) کرده اید، یک خازن با دیافراگم کوچک مانند NT5 نیز تهیه کنید .
وجود هر دو نوع در کمد خود – شاید حتی چندین گونه از هر کدام – به این معنی است که میکروفون ایده‌آلی برای هر موقعیت ضبطی که در آن قرار می‌گیرید خواهید داشت. برای آزمایش انواع مختلف بر روی منابع صوتی مختلف.
