از چی می ترسی؟ بنویس
نوشته ی زندگی های نزیسته خانم وطنخواه ، من رو به فکر فرو برد، و امیدوارم این متن مثل نوشته های زرد موفقیت به نظر نیاد ، چون تجربه واقعی حاصل از زندگی کردن هست نه فقط زاده مغز .
امسال و سال گذشته خیلیامون یکی از بدترین سالهای زندگیمون رو گذروندیم، تقریبا اکثرمون ناامید و خسته ایم، هر کاری میکنیم درش بسته میشه و بدشانسی ، پشت بدشانسی.
من تو میانه دهه بیست زندگیم هستم ، تو یک شهر کوچیک و تو خونواده ی خیلی معمولی به دنیا اومدم و زندگی میکنم ، من هیچ privilege ( برتری اکتسابی) ای ندارم.
بارها شکست خوردم و پوزه ام به بدترین شکل ممکن به خاک مالیده شده ( کنکور ، ریجکتی ویزا و …) . بارها از اطرافیان و دوستای نزدیکم ضربه خوردم و از خونواده م بدترین حرف هارو شنیدم .
و بارها از بی عدالتی و مدخرف بودن دنیا خصوصا در حق ما ایرانیا به ستوه اومدم .
پارسال ولی یک قراری با خودم گذاشتم ،دقیقا تو شرایطی بودم که به خودم گفتم چیزی برای از دست دادن دیگه ندارم ، قولی به خودم دادم ، هر چند بعضی وقتا بخاطر شرایط روحی و شرایط بد کشور دوره ای همه چیزو رها کردم ، اما سعی کردم حتی شده به طور سینوسی به قولی که دادم پایبند باشم .
من تمام ترسایی که داشتم رو لیست کردم ، و تصمیم گرفتم دوته به دونه همشون رو به خدمتشون برسم ، از رانندگی میترسی؟ انقدر برو و پوست کلفت باش تا بلخره روون شی، از آب میترسی،مرتب میری استخر و انقدر ادامه میدی تا یاد بگیری،میگی هیچ هنری ندارم تو این سن دیره ؟ اصلا دیر نشده برو . فکر میکنی ورزش تو ژنتیکت نیست ؟ انقدر برو و ادامه بده که برا عادت بشه .فکر میکنی بازار مالی چیزی نیست که از پسش بربیای؟ انقدر تلاش کن و معامله بزن روز تا شب که دستت بیاد .
تقریبا یکسال و نیم از تصمیم من گذشته ، و به جدیت میگم تقریبا اکثر اهدافم تیک خورد.
به خودت یکسال فرصت بده و رها نکن ، به معنای واقعی بعد یکسال میبینی کارهایی کردی که هیچوقت فکرشم نمی کردی ، انسان خیلی وقتا واقف نیست چه پتانسیل هایی داره ، فقط وقتی متوجه میشی که بری تو دل چیزی که همیشه ازش ترس داشتی.