ویرگول
ورودثبت نام
Hedika
Hedikaکمالگرای کنجکاو
Hedika
Hedika
خواندن ۳ دقیقه·۲۰ روز پیش

من یک بزرگسال حوصله سربرم

چند وقتیه دقت کردم نشونه های بزرگسالی واقعی هر روز تو رفتارام و افکارم بیشتر پیدا میشه، خیلی خودجوش و اصلا نمیتونم جلوشو بگیرم .

خوابم کم شده ، مثل دوران نوجوونی دیگه ۱۰ ساعت خواب نیاز ندارم ، نهایت هفت ، هشت ساعت ، دیگه هر کاریم بکنم شبا نمیتونم بیدار بمونم ، خودکار ساعت ۱۱ خوابم و ۶ ، ۷ صبح بیدار .

به طرز عجیبی از سر و صدا فراریم و وقتی تو خونه مامانم بلند بلند قربون صدقه گربمون میره ، سرم درد میگیره و میره رو اعصابم و وقتی میرم تو یک محیط خیلی شلوغ ، فقط دوست دارم زودتر برگردم گوشه اتاقم.ساکت و خالی و امن .

دیگه مثل گذشته عطش شناخت آدمای جدید و دوست پیدا کردن ندارم و تنها خیلی راحت ترم، اصلا علاقه ای به شروع صمیمی شدن با کسی ندارم دیگه. ( این میتونه حاصل این باشه که فهمیدم هیچی تو آشنایی با آدمای جدید وجود نداره و اگه بهت ضربه ای نزنن خیلی هنر کردن. )

دیگه مثل اوایل دهه بیست زندگیم ، عاشق مهمونی رفتن نیستم ، دیگه از جمع های پرجمعیت و اکیپی خوشم نمیاد ، فقط با یکی دو نفر که سالیان ساله میشناسم و بهم نزدیکیم دوست دارم وقت بگذرونم ، حتی اونم دیگه از یک تایمی دوست دارم برم تو خلوت خودم،

شما بگید این الان نشونه ی پیر شدنه یا افسردگی و فشار مضاعفی که هممون داریم تحمل می کنیم؟ استرس طولانی مدت یا اصلا شاید تو ایران زیست کردن ؟

هله هوله و سیگار و غذای بیرون حالمو بهم میزنن و دغدغه ام شده مراقبت از سلامتیم و چکاپ بدنم و دندونام . و به طرز چشمگیری وسایل اشپزخونه ای جدید و کارایی هاشون به وجدم میارن و با دیدن شورت ویدیوهای یوتوب و هک و تریک های آشپزی دوپامین دریافتیم میره تو آسمون .

حتی به وضوح میبینم دیگه انرژی و حوصله قبلی رو برای خیلی از کارا ندارم ، کتاب و فیلم و خرید و … .

به طرز عجیبی عاشق آرامش آشپزی شدم و مثل هر بزرگسال دیگه ای دغدغه ام شده پس انداز و درآمد و خرید این چیز و اون چیز.

دیگه مثل نوجوونی خبرای زرد و فیلم زرد و کتاب زرد و هر چیز زرد دیگه ای برام اهمیت نداره ، سالهاست که دیگه خواننده و بازیگرای جدید رو اصلا نمیشناسم و حتی اگه اسمشونو جایی ببینم ، بازم یادم نمیمونه .

اصلا حافظه م ضعیف شده به طرز عجیبی .

دیگه از انرژی قبلی و سرزندگی و رنگی رنگی دیدن زندگی و آینده مثل پنج شیش سال پیشم خبری نیست ،

انگار هر چقدرم مقاومت کنی، بزرگسالی زورش از تو بیشتره و هر چقدرم تو نوجوونی و بچگی شخصیت ها و علایق منحصر به فرد داشته باشیم ، هر کدوم یک رنگی باشیم ، آبی ، قرمز ، زرد و سبز، وقتی بزرگسال میشیم ، همه میشیم یک نسخه .همه میشیم یک رنگ، یک چیزی مثل خاکستری .

شدم یک بزرگسال حوصله سر بر ، مثل اونایی که وقتی نوجوون بودم ، می گفتم امکان نداره من اینطوری بشم مگه میشه این همه انرژی و شوق یکدفعه ناپدید شه و اثری ازش نمونه ؟ نمیخوام دراماتیک باشم و بگم نفرین بزرگسالی ، ولی انگار از فرورفتن تو چنگال بزرگسالی هیچکی در امان نیست .

۰
۰
Hedika
Hedika
کمالگرای کنجکاو
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید