یکسال میشه که من و دوست پسرم همو ندیدیم ، دقیقا از یکسال پیش که با من اومد تهران رفتیم سفارت ،
یادش بخیر،
چند وقت بعد تموم شدن جنگ دوازده روزه بود ، گفتم نمیخواد بیای ، میترسیدم چیزیش بشه ، میترسیدم دوباره بزنن ، میگفت هر چیم بشه با هم میریم ، من مگه مرد نیستم ؟ تورو تنها نمیزارم، فکر میکردم تمومه و با هم میریم از ایران ، ولی خب بعد یکسال اینجاییم هنوز .
بعدش قضایای کنسلی و ریجکتی پیش اومد ، حالم بد بود ، چند ماه طول کشید که حالم بهتر بشه ، این بار زمستون بود ، گفت بریم قشم ، گفتم باشه، این سفرو میریم و برمیگردیم به زندگی ، دوباره تلاش می کنیم .
که دی ماه شد، بعدش جنگ شد .
باز رفتم تو چرخه افسردگی و حس سگی ،
بلخره این چرخه دائمی اتفاقات بد و افسردگی بعدش و تقلا برای برگشت به زندگی و دوباره و سه باره و هزارباره بخشی از ایرانی بودنه.
بهش گفتم چند روز پیش که اگه دوباره همه چی موقتا هم که شده متوقف شد بریم رامسر ، دیگه نمیتونم ، دلم برات تنگه ،مغزم داره میترکه ، بریم مسافرت.
و همزمان عذاب وجدان دارم که تو این وضعیت تو میخوای بری مسافرت ؟ عذاب وجدان زنده بودنم و تقابلش با میل طبیعی انسانی برای ادامه زندگی آزارم میده .
در واقع برای خودم نمی ترسم ، قسم میخورم تنها پا میشدم می رفتم ،ولی می ترسم اتفاقی برای تنها پناهم بیفته ، تنها کسی که باعث میشه ادامه بدم این زندگیو.تنها چیز قشنگی که دارم .
بعضی وقتا دوست دارم معتاد بشم ، کل دنیام بشه دراگ و اصلا نفهمم چی میگذره . بعضی وقتا آرزو میکنم کاش معلول ذهنی بودم و درکم از دنیا اندازه یک بچه پنج ساله بود .
بعضی وقتا حتی آرزو می کردم کاش یک عوضی خودخواه بدون حس همدلی بودم ، و بعدش خودمو سرزنش می کنم که انقدر خودخواهی که برای اینکه حال خودت خوب بشه ، چه چیزایی رو آرزو میکنی .
دوست داشتم تو ابعاد زمانی دیگه ای بودم، اصلا نمیخوام حتی تو این خط زمانی باشم ، میخوام از هر چی هست دور باشم ، از این لجنزار ، بزار صدها سال قبل از وقوع همه این اتفاقا باشم .
زنی تو مصر باستان ، کل عمرم با اعتقاد عمیق به خدایانش میگذشت و با یقین و آرامش می مردم.
یا دختری تو امریکا تو اوایل قرن بیستم که تازه داشت از موهبت مدرنیته و آزادیای فردی زنانه لذت می برد ، یا اصلا میتونستم مرد باشم ، یک مرد عادی کارگر تو قرون وسطی با زن و چند تا بچه . یک پسر بچه بودم تو برزیل ، روز تا شب دنبال توپ میدویدم و می رقصیدم.
حتی اینجا هم به زندگی عادی راضیم ، نمیخواستم اشراف زاده باشم ، یا یک دوک باشم ، یا ژنرالی چیزی ،
انگار بال پرواز مارو چیدن ، انقدر سرشکسته و سرخورده شدیم که خودمون رو حتی تو خیال محق چیزی بیشتر از یک زندگی معمولی نمیتونیم ببینیم .
کاش هر چی بودم ولی خودم نبودم .
حس میکنم از همه دنیا جداییم ،حس میکنم رو نقشه همه جا روشنه ، همه جا صدای خنده میاد و اینجا سیاهه ،تاریکه .
کاش تو این جغرافیا و این برهه زمانی نبودم .
کاش خیلی چیزارو نمیدیدم ، نمیشناختم و نمیدونستم.
بعضی روزا حتی از باشگاه رفتن هم عذاب وجدان میگیرم .
دیگه تحمل این غم از من خارجه . واقعا ابعاد این غم بزرگتر از من و توان منه. دنبال راه فرارم.