من رابطه ام با یکی از دوستام ، حدودا شیش یا پنج ماه پیش تموم شد، کسی که فکر میکردم خیلی آدم امنی هست .
چند هفته ی اول ، اغلب اوقات عصبی بودم و بدنم داغ و مضطرب و پرتنش میشد ، و بعد چند مدت رسید به ماهی چند بار ، خصوصا هفته قبل پریود ، صبح به معنای واقعی خشمگین از خواب بیدار میشم و تو ذهنم شروع میکنم به دعوا کردن باهاش و زدن حرفایی که یادم رفت بهش بگم متاسفانه :)))
مثل امروز!
دعوای ما ازینجا شروع شد که یک اختلاف نظر سیاسی نه چندان بزرگ داشتیم و دیگه بهم پیام ندادیم ، بعد یک ماه با فرستادن عکس کسی که من و حتی خودش تو گذشته مشکل داشتیم باهاش،(طرف مهاجرت کرده و من ویزام ریجکت شد.) خواست سر صحبت رو باز کنه که بیین فلانی رفته ، من ساده و احمق هم فکر کردم صرفا میخواد دوباره باهام حرف بزنه ، جوابش رو دادم و بهم گفت بهت زنگ میزنم ، وقتی بهم زنگ زد انگار از قبل متنی آماده کرده بود ، و شروع کرد به ایراد گرفتن از رفتارام جاهایی که ازم دلگیر شده تو این دو سه سال دوستی . طوری که انگار کینه بزرگی ازم داره و همه اینا جمع شده بود تو دلش .تهش هم گفت اخیش واقعا خنک شدم.
و متاسفانه من اخلاقی دارم که وقتی بهم حمله میشه اصلا اون موقع نمیتونم از خودم دفاع کنم و درنتیجه تو اون موقعیت تو دام افتادم و نتونست از خودم دفاع کنم .
بعدش که تلفن رو قطع کرد نشستم و به حرفاش فکر کردم ، دیدم اگه جایی رفتار اشتباهی داشتم ،شاید چند برابر دوست خوب و امنی براش بودم،و باورم نمیشد سر چند تا اشتباه انقدر چشمش رو رو همه خوبیام بست و شدم دشمن و همه چی دود شد رفت هوا .
میتونم قسم بخورم که تنها حرفی که دل من رو به درد آورد این حرف بود ، باورم نمیشد آدم مورد اعتمادم از نقطه ضعف من و ناراحتی من علیه خود من استفاده کرده .
من و دوست سابقم با هم ترم اخر دانشگاه تصمیم به مهاجرت گرفتیم ، من همون ترم اخر آیلتس رو دادم و اون سال اپلای کردم و اما وقت سفارت بهم نرسید ، سال دوم اما به مصاحبه سفارت هم رسیدم ولی ریجکت شدم .
من به طور کلی شخصیت تلاشگری دارم، همیشه باید یک هدفی تو زندگی داشته باشم همیشه باید در حال یادگیری چیزی باشم و کلا زندگی بدون تلاش کردن برام مذخرف و افسرده کننده اس .
از اینجا ویژگی های دوست سابق رو میگم و اطمینان میدم که بدون غرض دارم توصیفش میکنم .
دوست سابقم شخصیتی داشت که از ریسک کردن و انجام کارهای بزرگ و سختی به شدت ترس داشت ، یعنی تو این سه سال که من دو بار تا اخر مسیر رفتم، تو مرحله ی اول یعنی آیلتس دادن مونده بود .
بچه هایی که این آزمون رو دادن میدونن ، با یک سال حتی دو سال تلاش میتونی از مبتدی به نمره ای در حد ۶/۵ ،۷ برسی ، که نمره های خوبی هستن .
وقتی بهش میگفتم بگیر این لعنتی و تموم کن ، جواب همیشگیش این بود که :
آماده نیستم هنوز ، برقا رفته نمیتونم درس بخونم ،میترسم و … .
بعد یک مدت بهش گفتم ، اوکی حداقل برو تهران چهارتا دوره برو ،رزومه ت پربار تر بشه و جوابش این بود که من میترسم تنهایی برم تهران ، استرس میگیرم ، اعتماد نمی کنم به پانسیون،( یک آدم ۲۳،۲۴ ساله !)
ویژگی دیگه اش که خیلی شاید به این ترس از تلاش کردن و شروع کردن ربط داشت ، پارانوید بودنش بود ،از همه چی می ترسید و می ترسید براش اتفاقی بیفته ، سر همین هر انسانی رو با یک اشتباه کنسل می کرد و هیچوقت نمیتونست دوست یا پارتنری داشته باشه، در واقع تا اون سن حتی با یک پسر صحبت هم نکرده بود و میگفت من منتظرم مهاجرت کنم بعد شروع کنم به آشنایی ،( هیچوقت ربطش رو نفهمیدم ، در واقع استاد این بود که با توجیهات الکی عقب انداختن همه چیزو توصیف کنه .)مهارت بزرگی تو گول زدن خودش داشت .
یادمه حتی وقتی دانشجو بودیم ، بیشتر از ۲۴ ساعت نتونست خونه دانشجویی و تحمل کنه و بعد دعوا با همخونه ایاش برگشت شهرشون و خوابگاه که اصلا، میگفت آدماش در حد من نیستن ، که به نظر من اشتباه بود ،تا وقتی نری تو دل جامعه و همه جور آدمی نبینی پخته نمیشی.
ویژگی دیگه ای هم که داشت ، انتظارات ذهنی بالا بدون تلاش تو راستای همون انتظارات . باور داشت لیاقتش بودن در دایره آدم هایی از طبقه اجتماعی بالا هست ولی ذره ای تلاشی نمی کرد ، و دائما تو فیلم و سریال و دنیای خیالی غرق بود ، هیچ تلاشی برای یادگیری و ارشد خوندن ، شغل و … نمی کرد .
طوری که صدای خونواده اش هم درومده بود که تو میگی میخوام مهاجرت کنم ولی هیچ کار نمی کنی ، سه ساله آزمون رو عقب میندازی .
بعضی وقتا فکر میکردم چطوری حس بدی نمی گیره که تو این سن و مرحله از زندگی هیج کار به خصوصی نمی کنه . عذاب وجدان بیکار بودن بعد از فارغ التحصیلی و ارشد نخوندن کشنده اس ، زجرآوره!
حتی تو انتخاب کشور هم برای مهاجرت واقع بینانه نبود و کشورهایی رو انتخاب می کرد که رزومه خیلی عالی ای میخوان .
فکر کنم با این توصیفات کمی از شخصیتش فهمیده باشید ،ترس زیاد از درومدن از ناحیه امنش و تنبلی . انتظارات ذهنی زیاد ولی تلاش خیلی کم. بی اراده و ترس از تلاش کردن و ریسک کردن .
امیدوارم تا اینجا فکر نکرده باشید من چقدر بدجنسم ، فقط حرصیم و خشم دارم که چرا اینارو بهش نگفتم .
چرا بهش نگفتم تویی که قدم از قدم برنداشتی و سه سال تمام یک آزمون رو عقب انداختی حالا با چه رویی منی که انقدر تلاش کردم برای هدفم رو قضاوت میکنی .
هر وقت عصبی میشم تمام این هارو با خودم مرور میکنم ، که این آدم با این بکگراند دقیقا چطوری شد که این حرفارو بهم بزنه .
تو ذهنم باهاش دعوا میکنم و با تیزترین کنایه ها بهش طعنه میزنم .سست بودن و متوهم بودنش رو به روش میارم و خوردش میکنم ، و سر اخر بهش میگم ، لیاقت رو هم آدمایی دارن که تلاش میکنن ، نه ادمای تنبل و بی اراده و ترسو .
ولی مسئله اینه که کاش همونموقع بهش میگفتم ، کاش اصلا توانایی داشتم که حرفاش ذره ای برام مهم نباشه .اگر این آدم از بیخ و بن مشکلات داره و تو زندگی خودش مونده ، چرا باید حرفای این آدم برام مهم باشه ؟
ولی متاسفانه نمیتونم ، ماهی چند بار با این خشم بیدار میشم و تا اخر شب عصبیم .
شما همیشه حرفاتونو ولی تو مکالمه های اخر بزنید ، هیچ فضیلتی تو سکوت و بخشش از بزرگان و این چیزا نیست :))