همیشه آن آدمی بودم که هر فردی میتوانست از من کمک بگیرد...
من آدم روز های سخت بودم برایشان،ادم نگران شدن و اهمیت دادن تا سر حد مرگ
آدم روزهای تنگ و ترش روزگار،آدم امن
اما هیچگاه کسی را کنار خودم نیافتم که مرا آنطور واقعی دوست داشته باشد شاید من دوست داشتنی نبودم!
کسی را نیافتم که برایم بنویسد کسی را نیافتم که مرا رویایی بخواند یا شاید هم مانند احمد شاملو به انتهای اسمم "م" مالکیت اضافه کند
کسی به هنگام درد از جان و دل برایم کاری نکرد یا حتی به مقدارکم هم کاری نکرد
من آدم ابدی و همیشگی بودم میان روزها و آدم هایی که فردای خود را نمیتوانند تصور کنند