ولی چی میتونم بگم؟
وقتی برای هیچکدومشون راهحل ندارم.
زندگیم بیشتر از هر چیزی شبیه یه خونهست که داره آتیش میگیره.
منم ایستادم با یه کپسول آتشنشانی که خالیه... فقط نگاه میکنم که چطور خونه ذرهذره میسوزه.
الان دقیقاً دارم به جوونیم نگاه میکنم...
نه اجازهی زندگی کردن داریم، نه حتی مردن.
نه جوونی کردیم، نه زندگی...
فقط هر روز بیدار میشم، به امیدِ تموم شدنش.
این خیلی سخته.
دیگه نمیدونم چی رو باید باور داشته باشم.
اگه همهچی «قسمت» و «سرنوشت» بوده، پس چرا درست نمیشه هیچچی؟
ولی خب...
این تنها باره که دارم زندگی میکنم.
اولین باره...
و انگار آخرین بارمه که دارم اینطوری له میشم.