بعضی وقتها دیدی یه حسی میاد سراغت که حوصلهی انجام هیچکاری رو نداری؟ بااینکه کلی کار ریخته سرت و باید تا شب به انجام برسونی.!!! چندوقته این حس شده جزءی از شخصیتم. انگیزهی کافی برای انجام کاری رو ندارم. تامیخوام یه کاری رو شروع کنم، یه سوال از خودم میپرسم« خب که چی ؟» همین سوال کافیه تا دوباره بشینم و کاری نکنم. خیلی دوس دارم فقط بنویسم. صبح تا شب مشغول نوشتن باشم. بنویسم و بنویسم و به اشتراک بزارم.چند نفر بیگانه بخونن بدون اینکه قضاوتی بشم یا منتظر عواقبش باشم و زندگیم رو تخریب کنه. نمیدونم از کجا شروع کنم و چجوری توصیفش کنم. گاهی دلم میخواد برم یه جای خلوت و فکرکنم. نمیدونم به چی. فقط سکوت باشه و سکوت. همین سکوت سبکم میکنه. خیلی وقته حس میکنم خودم نیستم. از خودم دور شدم یا دورم کردند. دلم حتی برای روزای بد قدیمم تنگ شده. اصلا نمیدونم چی میخوام. ولی میدونم وضعیت فعلیم چیزی نیست که دلم بخواد. هدفای زیادی دارم که باید براشون بجنگم ولی خسته ام. خیلی خسته ام. دلم یه گریه از ته دل رو میخواد که ساعتها طول بکشه. چرا اشکم نمیاد؟...