الان حالم یجوریه احساس میکنم تو یه دنیایه پوچم
تو دنیایی که هر چقدر که تلاش کنیم اخرش میمیریم
دنیایی که کسایی که دوسشون دارم دونه دونه میمیرن
دوست دارم قبل از اونا بمیرم
زندگی کردن اصلا معنی نمیده چرا باید زنده بمونم
میگن خودکشی گناه کبیرس اما من به هیچ چیز اعتقاد ندارم
میدونم اگه خودمو بکشیم همه کسایی که روبروم قربون صدقم میرن به محض شنیدن خبر مرگم میگن حتما پای یه پسر درمیون بوده
یا میگن یکاری کرده که خودشو کشته
یا هزارتا چیز دیگه
کاش میشد مستقل باشم بتونم برم کنار دریا یخونه بگیرم تا هروقت دلم خواست قدم بزنم با صدای بلند اهنگ بخونم ،اب بازی کنم ،دادبزنم ،بخندم،
یا یه شب برم کویر تا ستاره هارو خیلی واضح تر ببینم
یا کاشکی یه دوست صمیمی داشتم تا بدون ترس از هر چیزی تو زندگیم براش بگم
یا حداقل بابا داشتم تا باهم بریم تفریح و خرید پدر و دختری ،موهامو ناز کنه ،برام خوراکی بخره ،ببرتم شهربازی ،بیا مدرسه دنبالم