
آتش…
کلمهایست سوزان.
گاهی حتی انسانها از بیانش میترسند.
اما آیا زمانی بوده که آتش، دوستداشتنی باشد؟
در زمانهای بسیار دور، دورتر از آنچه کسی به یاد آورد، در سرزمینی فراموششده، مردمانی زندگی میکردند:
شجاع، پاک، وفادار، و سرشار از دوستی و صمیمیت.
عدالت، راستگویی، امانتداری… تمام ویژگیهایی که انسان را انسان میکند، در سرشت آن مردم ریشه داشت.
میشد آن سرزمین را بهشتی کوچک بر روی زمین دانست.
نام آنجا آتش مباح بود.
نامش را از آتشکدههایی گرفته بود که درون خانهها روشن میشد.
اما آن آتش، مانند آتشهای معمول نبود.
هرگاه مردم در نگهداشتن صفات نیک خود ضعیف میشدند، به آتش پناه میبردند؛
شعلهی آن را در دست میگرفتند و از خوبیها، بخششها، مهربانیها، و لبخندهای یکدیگر میگفتند.
آرامآرام، آتش با شنیدن این سخنان روشن میشد و میدرخشید.
با نور آن، دلها دوباره گرم میشدند. مردم به مهربانی بازمیگشتند، و عشق در دلها زنده میشد.
نام این آتش، آتش مباح بود؛ گوهری گرانبها در قلب هر خانه.
اما در همهی داستانها، در کنار خوبی، بدی هم هست…
دشمنانی بودند که میخواستند آتش مباح را خاموش کنند.
سالها تلاش کردند، اما هر بار ناکام ماندند.
تا اینکه روزی فهمیدند مردی از آن سرزمین، چند روزیست که دیگر با آتش خود سخن نگفته.
گویی آن را فراموش کرده باشد.
شکارچیان، از این فرصت بهره بردند.
آتشِ او را بهآسانی دزدیدند و به سرزمین خود بردند.
روزها و شبها، در گوش آن آتش، از کینه گفتند؛
از نفرت، حسرت، دشمنی…
و سرانجام، آتش زبانه کشید.
سوزان شد. خشمگین. غران.
دیگر قابل لمس نبود.
لحظهبهلحظه بزرگتر میشد، میسوزاند، و نابود میکرد.
شکارچیان، سرمست از پیروزی، آن آتش را به جان سرزمین آتش مباح انداختند.
و آتش، آلوده به نفرت و کینه، همهچیز را سوزاند.
هیچچیز باقی نماند.
آری، پایان مردمان آن سرزمین، نابودی بود.
اما…
من شنیدهام هنوز هم، گوشههایی از آن آتشها باقی ماندهاند.
در دل برخی انسانها.
آتشهایی کوچک، اما زنده.
پنهان از چشم شکارچیان،
در دل کسانی که هنوز به مهربانی ایمان دارند.