
سبز شدن ، رشد کردن زیباست ،
اما وقتی خورشیدی نباشد ، دانه تا ابد در حصر خاک باقی خواهد ماند ،
آسمان بی دریغ با شکوه ترین خلقت است ،
اما تا زمانی که ماه ستاره باشند ، اگر نباشند جز تاریکی چیزی نیست ،
ابر ها ، باران در عطر خود غرقت میکنند ، اما وقتی ابر نبارد ، گرفتگی و غبار همدم راهت میشوند ،
دریا ، ساحل ، تا وقتی آرامش می بخشند ، که آبی باشد ، وگرنه تلی خاک میماند و دیگر هیچ .
تمام اینها زیبا هستند ، با شکوه هستند ، عظیمند ، اما تا وقتی که باشند !
وقتی که آسمان تاریک شد ، آیا هنوز از زیبایی های ماه و ستاره سخن میگویی ؟
وقتی دانه سرشار از زندگی و زندگی بخشیدن ، در دل خاک مدفون ماند ، رشد نکرد ، از ستایش طبیعت دم میزنی ؟
انروز که دریایی نبود ،
آنگاه که خفگی هوا ، ابر ها در مقابل نور ایستادند ، آنگاه که نه ابری رفت و نه بارانی بارید ، آن روزها که غم هوا موجب دلگیری روزهایت شدند ، به راستی چه خواهی کرد ؟
این همان لحظه است که چمدانی برمیداری ، در آن رخت خاطرت خود را ، کنار قاب عکس خانواده ات میگذاری ،
همان لحظه است که سرتاسر خانه را قدم میزنی ، مرور میکنی ، نگاه میکنی ، که ناگاه نقش و نگارش را فراموشش نکنی ،
همان لحظه که گلویت میگیرد ، حجره لرزشی نمیخورد ،
دنیا درنگ میکند تا بگویی خداحافظ !
اما این سخت ترین کلمه ای است که باید تلفظ کنی ،
در مقابل خانواده ات ،
در مقابل خانه ات ،
شهرت ،
خاطراتت ،
در مقابل خودت .
آنگاه است که دستی دراز میکنی ،چمدانت را برمیداری ، دستگیره در را میگیری و بازش میکنی ، در چهارچوب در دوباره میایستی و به گذشته است نگاه میکنی و تق !
در بسته میشود .
عجیب است اما ، هرکه از این شهر رفت ، هر روز و هر لحظه به یادش بود ، شهر بی خورشید غبارآلودی که نه دریا داشت و ستاره نه ماه داشت نه دانه ای که رشد کند ،
اما همه به راحتی نمیتوانند از او بگذرند و بروند .
تنها میتوان بر آنها ننگ فرستاد که شهر زیبایشان را اینگونه کردند ، ننگ بر آنها ، زیرا که
این نه تقصیر آن است که رفت ،
نه آن که ماند ،
نه تقصیر خورشید است ، نه ماه و ستاره ،
نه دانه که مجال رشد نداشت ،
و نه دریا که آبی برایش باقی نمانده بود .