
آرزو هایم را بر ورق های زندگی نوشتم ، تا با خواندنشان آرزو هایم را زندگی کنم ،
اما روزگار دستی سخت بر ورق های دفتر زندگی نهاد و ورق هایش را کند ، جلوی پایم انداخت و رفت ،
بر آرزو هایم نگریستم ،
برایشان گریستم ،
هرچه کردم باز هم به دفتر زندگیم باز نگشتند ،
دوباره قلم برداشتم و نوشتم ، اینبار جوهر قلم پس داد صفحه سیاه شد .
با عجله ورق زدم ، سیاهی ، سیاهی ، سیاهی چندین صفحه سیاهی بود، جلوتر ، دایره ای در مرکزش بود ، جلوتر نقطه سیاه کوچکی بود ، جلو تر سفیدی بود .
قلم برداشتم تا بنویسم ، اینبار آرام ، نرم ، روان
جوهر بر صفحه رقصان پیش میرفت و از سودای سر من بر ورق مینوشت ،
در صفحه ای از آزادی نوشتم ، از نکوهش بی خبری ، از آرزویم نوشتم که مبادا از ناآگاهان باشم و با تفکراتی سیه تمام شوم ، این صفحه را از دیگر صفحات بیشتر دوست داشتم ، باید همگان آنرا میزیستند ،
پس آن ورق را کندم و به باد زندگی سپردم ، به زندگی دادم تا به زمانش آزادی را به زندگیمان بیفزاید ،
دست آخر زیبایی صفحه مرا متحیر کرد ، آرزو ، نیت من برای زندگی در مقابل من بود ، چه تصویری زیبا تر آن ؟
چندین صفحه ورق زدم ، از پاکی و سفیدی ورق ها ، طعم آرامش را حس کردم ،
به آخر رسیدم ،
آخرین ورق ،
آرزو کردم ،
در آخرین لحظات ،
وقتی آخرین نفسم را فرو میبرم ،
برای چند ثانیه ،
خاطراتی ، که شیرینی آنها ،
تا جهانی دیگر همراهم باشند ،
به یاد آورم .
گذشت ،
آرزو های مچاله شده ام رفتند ،
سیاهی صفحه زندگی آمد ، کمرنگ شد ، تمام شد .
آرزو هایم را یافتم ، زیستم .
سفیدی آمد و رفت ،
روزی ، پس از تاریکی تمام ، وقتی من ، یعنی ما
با تاریکی صفحات زندگی کلنجار میرفتیم ،
ورق می زدیم تا به سفیدی برسیم ،
باد ورقه ای جلوی پایم نهاد ،
همان بود !
دگر را نمیتوانم توصیف کنم ،
شهر سفید پوش بود ،
شیرینی آن وصف ناپذیر بود ،
آرزویم برآوره بود ،
نه تنها برای خود ،
برای همه .
اینبار همگی حس کردند ، بوی آزادی را ،
همگی زیستند ، و خواهند زیست .
دم آخر ،
وقتی از روی تخت ،
به بیرون پنجره نگاه میکردم ،
آخرین بار پرواز پرنده را دیدم ،
آسمان آبی را ،
ابر و خورشید را ،
به یاد آوردم ،
شادی آن لحظه را ،
چشمانم را بستم ،
و خود را در شور آزادی و آزادگی غرق کردم .