روزی بود و روزگاری
یکی بود ، دیگری نبود
اقیانوسی
بود به وسعت آسمان
عمقش صدها متر
امواجش قدرتمند
آبش زلال و پر طلاتم
این اقیانوس ساکنانی داشت
از جنس روشنی ، پاکی
انان قطرات آب بودند
این اقیانوس
با تمام عظمتش
بدون قطرات ، گودال بود
گودالی عمیق و تنها
زندگی هر قطره ، مانند دیگری نبود
یکی در اعماق اقیانوس بود ،
دیگری در کنار ساحل ،
یکی در تاریکی میزیست ،
آن یکی در روشنایی روز .
آنکه در اعماق بود ، همنشین ماهی ها و جلبک ها بود ،
آنکه بالا بود ابر را میدید ، آسمان آبی را میشناخت ،
اما قطره داستان ما ، در میان اقیانوس بود ،
نمیدانست همنشین ماهی ها شود ،
یا ، یا آسمان آبی را ببیند ؟
اگر پایین میرفت ، تاریکی بود ،
میترسید دلش بگیرد ، نکند تنها شود !
میترسید زیر آب ، اعماق اقیانوس ، آنچه میگویند نباشد ،
میترسید ، فقط تاریکی باشد ، نه ماهی ، نه جلبکی ، هیچ
!
اگر بالا میرفت ، نکند ، نکند به آن زیبایی نباشد !
نکند ابر ها آن تکه های سفید آسمان ، آنقدر عجیب نباشند ،
نکند آسمان آبی ، آنقدر زیبا نباشد ، نکند ، نکند خورشید بتابد و بتابد و بتابد ، تا عصاره وجودش خشک شود !
مسیرش ، هر دو راه ، دور و طولانی بود ، اگر میرفت و خوب نبود ، نکند آنقدر راه بازگشت طول بکشد تا فرصت دیگری نداشته باشد !
اما اگر نمیرفت ، هرگز نمیفهمید ، هرچه با خود فکر کرد
، راضی نمیشد ، حتی اگر یکی از آن خوبی ها وجود داشت ، ارزش رفتن ، سختی کشیدن ، رفتن از جایی که در آن آرامش وجود دارد به جای جدید را داشت ،
به سمت صخره ای رفت که پرتگاهی به انتهای اقیانوس بود ،
او نمیتوانست در تاریکی بماند هرچقدر که زیبایی داشت !
پس منتظر ماند ، منتظر ماند و ماند تا حباب هوا رسید ،
پرید و خود را به حباب هوا چسپاند ، و بالا رفت .
هنوز هم میترسید ، اما راه بازگشتی نداشت ، او محکوم به تلاش کردن بود تا به سطح آب برسد ، محکوم بود که ابر و آسمان را ببیند ،
مدتی گذشت ، او همچنان در حال بالا رفتن بود ، گاهی
خسته میشد ، اما امید دیدن ابر و آسمان ، ماه و ستاره او را نگه میداشت .
کم کم به سطح آب نزدیک شد ، روشنی آسمان را از زیر سطح آب میدید ، بالا رفت بالا رفت و ...
آسمان زیبا تر از آنچه بود که شنیده بود ، ابر ها ، چیز های سیاه رنگی که در آسمان حرکت میکردند ، مدتی بعد از چند قطره شنید که اسم آنها پرنده است .
آن قطره در سطح آب زندگی کرد و هر لحظه به این اندیشید که اگر این تصمیم را نمیگرفت ، بالا نمیآمد چه میشد ؟
او از مسیری میترسید که با قدرت آنرا گذراند ، از مقصدی میترسید که زیبایی آن بی همتا بود .
او هر روزش را با اسمانی آبی شروع کرد و با دیدن ماه و ستاره به پایان رساند ، او از تصمیمش ، از رها کردن ترسش شاد بود ،
در نهایت روزی شروع شد که خورشید بی محابا میتابید ، گرمایش سوزان بود !
خورشید تابید و تابید تا قطره احساس کرد آرام آرام دارد از اقیانوس جدا میشود ، با حیرت به خود نگاه میکرد در حالی که از سطح آب بالا و بالا تر میرفت ، از اقیانوس دور میشد و به آسمان میپیوست !
قطره با حیرت نگاه میکرد که چگونه همراه با هزاران قطره دیگر بخار شد و کم کم به ابری تبدیل میشد ، خدای من !
یعنی آن تکه ابر های زیبای اسمان که در اعماق اقیانوس به آنها فکر میکرد و بعد ها به آنها مینگریست روزی مثل خودش قطره ای از آب بودند ؟!
این دنیا چه عجیب است ! آن ابر بلند و بالا که جهانی را از آسمان مینگرد ، روزی قطره ای ساده در اعماق اقیانوس بود !
