ویرگول
ورودثبت نام
میان سطر ها
میان سطر هامینویسم ، .....
میان سطر ها
میان سطر ها
خواندن ۳ دقیقه·۳ ماه پیش

آسمانی که نمی‌شناختم ...

روزی بود و روزگاری

یکی بود ، دیگری نبود

اقیانوسی

بود به وسعت آسمان

عمقش صدها متر

امواجش قدرتمند

آبش زلال و پر طلاتم

این اقیانوس ساکنانی داشت

از جنس روشنی ، پاکی

انان قطرات آب بودند

این اقیانوس

با تمام عظمتش

بدون قطرات ، گودال بود

گودالی عمیق و تنها

زندگی هر قطره ، مانند دیگری نبود

یکی در اعماق اقیانوس بود ،

دیگری در کنار ساحل ،

یکی در تاریکی می‌زیست ،

آن یکی در روشنایی روز .

آنکه در اعماق بود ، همنشین ماهی ها و جلبک ها بود ،

آنکه بالا بود ابر را می‌دید ، آسمان آبی را می‌شناخت ،

اما قطره داستان ما ، در میان اقیانوس بود ،

نمی‌دانست همنشین ماهی ها شود ،

یا ، یا آسمان آبی را ببیند ؟

اگر پایین می‌رفت ، تاریکی بود ،

میترسید دلش بگیرد ، نکند تنها شود !

میترسید زیر آب ، اعماق اقیانوس ، آنچه می‌گویند نباشد ،

میترسید ، فقط تاریکی باشد ، نه ماهی ، نه جلبکی ، هیچ

!

اگر بالا می‌رفت ، نکند ، نکند به آن زیبایی نباشد !

نکند ابر ها آن تکه های سفید آسمان ، آنقدر عجیب نباشند ،

نکند آسمان آبی ، آنقدر زیبا نباشد ، نکند ، نکند خورشید بتابد و بتابد و بتابد ، تا عصاره وجودش خشک شود !

مسیرش ، هر دو راه ، دور و طولانی بود ، اگر می‌رفت و خوب نبود ، نکند آنقدر راه بازگشت طول بکشد تا فرصت دیگری نداشته باشد !

اما اگر نمی‌رفت ، هرگز نمی‌فهمید ، هرچه با خود فکر کرد

، راضی نمیشد ، حتی اگر یکی از آن خوبی ها وجود داشت ، ارزش رفتن ، سختی کشیدن ، رفتن از جایی که در آن آرامش وجود دارد به جای جدید را داشت ،

به سمت صخره ای رفت که پرتگاهی به انتهای اقیانوس بود ،

او نمی‌توانست در تاریکی بماند هرچقدر که زیبایی داشت !

پس منتظر ماند ، منتظر ماند و ماند تا حباب هوا رسید ،

پرید و خود را به حباب هوا چسپاند ، و بالا رفت .

هنوز هم میترسید ، اما راه بازگشتی نداشت ، او محکوم به تلاش کردن بود تا به سطح آب برسد ، محکوم بود که ابر و آسمان را ببیند ،

مدتی گذشت ، او همچنان در حال بالا رفتن بود ، گاهی

خسته میشد ، اما امید دیدن ابر و آسمان ، ماه و ستاره او را نگه می‌داشت .

کم کم به سطح آب نزدیک شد ، روشنی آسمان را از زیر سطح آب می‌دید ، بالا رفت بالا رفت و ‌...

آسمان زیبا تر از آنچه بود که شنیده بود ، ابر ها ، چیز های سیاه رنگی که در آسمان حرکت می‌کردند ، مدتی بعد از چند قطره شنید که اسم آنها پرنده است .

آن قطره در سطح آب زندگی کرد و هر لحظه به این اندیشید که اگر این تصمیم را نمی‌گرفت ، بالا نمی‌آمد چه میشد ؟

او از مسیری میترسید که با قدرت آنرا گذراند ، از مقصدی میترسید که زیبایی آن بی همتا بود .

او هر روزش را با اسمانی آبی شروع کرد و با دیدن ماه و ستاره به پایان رساند ، او از تصمیمش ، از رها کردن ترسش شاد بود ،

در نهایت روزی شروع شد که خورشید بی محابا می‌تابید ، گرمایش سوزان بود !

خورشید تابید و تابید تا قطره احساس کرد آرام آرام دارد از اقیانوس جدا میشود ، با حیرت به خود نگاه میکرد در حالی که از سطح آب بالا و بالا تر می‌رفت ، از اقیانوس دور میشد و به آسمان می‌پیوست !

قطره با حیرت نگاه میکرد که چگونه همراه با هزاران قطره دیگر بخار شد و کم کم به ابری تبدیل می‌شد ، خدای من !

یعنی آن تکه ابر های زیبای اسمان که در اعماق اقیانوس به آنها فکر میکرد و بعد ها به آنها می‌نگریست روزی مثل خودش قطره ای از آب بودند ؟!

این دنیا چه عجیب است ! آن ابر بلند و بالا که جهانی را از آسمان می‌نگرد ، روزی قطره ای ساده در اعماق اقیانوس بود !

آسمانآب
۰
۰
میان سطر ها
میان سطر ها
مینویسم ، .....
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید