درباره شعر
«جزین» برای شاعر تنها نام یک روستا نیست؛ نامی است آمیخته با خاطره، دلبستگی، خاک و ریشه. این شعر تلاشی است برای به تصویر کشیدن گوشهای از زیباییهای روستای جزین (Jazin) در خراسان رضوی؛ از دشت و کویر و جویبار گرفته تا قنات، بادگیر، گلیم، زعفران و انار.
در این سروده، طبیعت جزین با خاطرات و احساسات شاعر درهم میآمیزد و زادگاه، همچون موجودی زنده و دوستداشتنی به تصویر کشیده میشود؛ سرزمینی که نامش برای شاعر یادآور عشق، هویت و خاطرات سالهای دور است.
این شعر همچنین نگاهی به پیشینه و نام جزین دارد و در پایان، عشق به خاک وطن و زادگاه را به زیباترین شکل بیان میکند؛ جایی که شاعر، سر و جان خود را در برابر این سرزمین ناچیز میداند.
گلستانی که با خود بوی یاس و یاسمین دارد
به برگ هر گل زیبای خود ، نام «جزین» دارد
چه مهرِ جانفزایی دارد اینجا در نگاه ما
چه خاک و بار دامنگیر خاک این زمین دارد
چه حالی و هوایی و چه چشم انداز زیبایی
که چشمانم چو صیادی ،بدامش صدکمین دارد
نمی دانم چه نقشی هست طرح بادگیرش را
که باد آتشین را با دم سردش عجین دارد
گلیمش نقشه ی گل میتند در تاروپود جان
شبیه سبزه ها قالیچه های خوش نشین دارد
از آن شهدی که در چاه قناتش هست دانستم
که او سرچشمه ای از آب فردوس برین دارد
به نازِ دختر سبزینه پوش باغ و صحرایش
زمین ، آبِ قناتش مِهر بر این نازنین دارد
به حال مادر خورشید می ماند که هر صبحش
به یاد کودکان سرزمینش دل غمین دارد
نمیدانم ولی شاید کمان دست خورشیدش
ز آتشدانِ رستاخیز ، تیری آتشین دارد
چه بالاتر از این فخری نگین زعفرانش را
که بر تاج سلاطین خزان ، نقش نگین دارد
انار سرخ فامش بس که شیرین کرد کامم را
گمانم رنگ خون در دانه های انگبین دارد
گواهی میدهد تاریخ ، بر لوح کهن ما را
که در فرهنگ صدها ساله ، او نام گزین دارد
گزین است یا جزین در لوح سبز خاطرات ما
به هر نامی که میخوانیم، بانگی دلنشین دارد
بنازم خاک و بار و دشت و کوه و جویبارش را
که هر جا نقش امید است با نامش قرین دارد
کویر ما از آن روزی که خورشید «جزین» سرزد
به پهنای خراسان ، آفتابی مه جبین دارد
«جزین» جان زمین است و میان لوح اندامش
نگارین نقش جان افزای از جان آفرین دارد
فدای خاک پاکت ای وطن ای جان شیرینم
سر و جانم ، که در پیش تو حکم کمترین دارد
قبولش کن تو در بازار عشّاق این سر و تن را
که رعیت بهر سلطان در بساط خود همین دارد
شاعر: رضا ابراهیمی جزین