باران

نیمه شب است

شمعی روشن است

باران میبارد

کتابی کنارم باز است

بخار چای به هوا می رود

چه صحنه ی زیبایی،اما فکرم جایی دگر است

قطره های باران گویی بر قلبم می چکند

هر قطره شان همانند آتشی قلبم را می گدازند

این چه دردیست که تمام توانم را گرفته

حتی این باران فراوان هم نمیتواند آتش شعله ور قلبم را خاموش کند

چشمانم را می بندم و به گذشته ام میروم

به ساعاتی که در کنارم بودی و رفتی و تمام من را با خودت بردی

ای کاش قطره ای بودم و بر چشمانت می نشستم و بوسه ای بر آن می زدم

بیا و آتش قلبم راخاموش کن با باران نگاهت