اتاق ۹متری من یک پنجره رو به خیابون داره. ی چشمم به خیابونه و ی چشمم به ساعت اتاق و ذهنم پر از شلوغ و همهمه. الان ۲ ساعت از ۱۲شب گذشته ولی خیابون هنوز پر از رفت و امد. راستش نمیدونم تو این ساعت این ماشینها دارن میرن خونه یا دارن میرن سرکار شاید هم کارشون رفت و امد تو خیابونه. اما برای من فرقی نمیکنه، من از این همه شلوغی اذیت میشم. دلم میخواد وسط جنگل ی کلبه داشتم باشم. صبح که از خواب پامیشم برم رو تراس چوبی جلوم پر از مه باشه. صدای شیهه اسبم رو بشنوم و ی سماور هیزمی باشه و سکوت مطلق. هیچ ادمی نباشه. هیچ سیگنالی نباشه. نه تلفن و نه تلوزیون. فقط طبیعت باشه و طبیعت. به جای بوی دود ماشین بوی دود هزینم باشه و ارامش. به نظر من این نوع زندگی خیلی لذت بخشه.
نظر شما چیه؟
#دلنوشته