از سیسالگی به بعد به خودم قول دادم که دیگر عاشق نشوم.
فکر میکردم عقلم رسیده و دیگر آن آتشهای ناگهانی بیستسالگی را نمیخواهد.
اما احساس، قول قبول نمیکند.
چند بار بعد از آن قول، دوباره عاشق شدم.
فقط دیگر مثل قبل نبود.
عشق بیستسالگی مثل باران تند بهاری بود؛
امروز خیسات میکرد و فردا آسمان صاف میشد.
تند میآمد، بلند صدا میکرد، و زود هم تمام میشد.
اما عشق بعد از چهل، آرامتر و سنگینتر است.
دیگر آن شتاب و بیقراری را ندارد.
بیشتر شبیه یک حضور دائمی است که در سکوت مینشیند و نمیرود.
دیگر نمیسوزاند، اما گرم نگه میدارد.
و وقتی هم که میرود، جای خالیاش عمیقتر و ماندگارتر است.
شاید برای همین بود که آن قول را شکستم.
چون آدم گاهی دیر میفهمد که بعضی احساسها را نمیشود با تصمیم، خاموش کرد.