
یک تغییر به ظاهر کوچک می تواند تمام مسیر زندگی ات را عوض کند.
تغییر من از یک تغییر فیزیکی شروع شد.
بعد از آن تازه فهمیدم زندگی کردن یعنی چه.
آن شب، همان شبی که دیگر قرار نبود در اتاقی بخوابم که شاهد همه درد ها و رنج ها و عذاب های من بود؛
همان شبی که مکان زندگی من عوض شد به خودم قولی دادم...
به خودم قول دادم تمام آنچه تا الان گذراندم را پشت سرم رها کنم و راهی جدید شروع کنم.
و....
همه چیز را فراموش کردم.
صمیمی ترین و تنها دوستم،
خانواده ام،
نقاشی های سیاه قلمم،
آهنگ های مورد علاقه ام،
دست نوشته هایی که تمام من را در خودش جای داده بود،
و تمام آن دختر 16 ساله آنجا ماند...
تمام خودش را در خانه ای که شاهد زندگی او، مادرش و اجداد قبل او بود را رها کرد.
او گذشته را در گذشته رها کرد.
آن شب برای اولین بار با خیالی آسوده، بدون ترس و بدون اضطراب خوابیدم.
و تغییر از آنجا شکل گرفت.
من دیگر با کسی که به اصطلاح صمیمی ترین دوستم بود صحبت نکردم،
مانعی ایجاد شد و من دیگر خانواده مادریم را ندیدم...
کسانی که بعد از مادر و پدرم خالصانه ترین محبت را به من داشتند؛
دیگر نقاشی سیاه قلم و تاریک نکشیدم،
دیگر آن موزیک های سرشار از غم را گوش نکردم تا با آنها اشک بریزم،
تمام دست نوشته های قدیمیم را پاره کردم و دور انداختم.
تمام غم هایم را زیر پایم ریختم و آتش زدم و خودم همراه آنها سوختم...
بعد از یک ماه، مانند یک ققنوس طلایی از درون خاکستر های گذشته ام، دوباره متولد شدم.
در سالگرد تولدی که 16 سالگی ام به پایان می رسید، منِ جدید متولد شد.
من در آن روز، نوزادی یک روزه بودم که حامل 16 سال و 1 روز تجربه بود.
سنگین بود....
حمل آن تجربه ها برای من بی تجربه بسیار سخت بود؛
پس تصمیم گرفتم قوی شوم؛
قوی تر از تجربه هایم،
قوی تر از گذشته ام،
و پر گشودم تا پرواز یاد بگیرم...