#یلدا_نوشت :ساده بگم احساس میکنم«زنده»ام...نه فقط دم و بازدمِ نفس کشیدن...این روزها برایم نشانه است،نشانه از راضی نبودن های قبل،اون عطش نابجای نامعلوم که واضح نبودم برام دنبال چی هستم اما «رضایت»نداشتم،قیاس و قیاس...اما الان،همین مدت،همین روزها برام نشانه شده،مثل ماکتی که یکعالمه زحمت و خستگی و شب بیداری به دنبال خودش داره و وقتی به مرحله اجرایی میرسه،«واقعی»میشه،شوق دیدن اون سختی ها و محصول و ثمره عجب نوری در دل میکارد....دقیقاًمثل ماه های گذشته که دقیق و باجزئیات خاطرم هست که خط آخر نوشتم:«یلدا!یلداجان،این روزها،همین روزهای سخت که توی تقویمت ورق میخوره و به دنبال خودش سلسله وار یأس و خستگی،خستگی های روحی و جسمی،ناامیدی مطلق رو حمل میکنه«میگذره»و نگاه میکنی به همین روزها و میگی:«همین روزها من رو عمارت کرد!»چون همین ناامیدی مطلق،با «صبر»تلفیق شده...به اون روزها که نگاه میکنم،چندماه اخیر که ترافیک روزهای سخت برای من با بیست و یک سال و روح و جسم ضعیف مدیریتش شاید دشوار بنظرمیومد،اما جالبه که میبینم چه اندازه«محکم»،«قوی» و «استوار»بودم!افتخار میکنم بهشون...همون روزها ثمردهی داشت،الان«حالم خوبه»!قلبم پر از نورِ مسیر شده،انگیزه دارم،انگار دیگه کاملاً خودم رو شناختم،خودآگاهی دارم...دقیقاًمثل استخوان هایی که موقع بلوغ حین «رشدکردن»گاهی دردجسمانی به دنبال داره،سختی ها «رشد»به همراه داشته!احساس میکنم دوره ی «رشد»سپری شد!الان خوشحالم،خوبم و همین اچیومنت محسوب میشه،گرچه که جایی بهم نمره ندن بابتش...•«فکرکنم۲۹دی،دوشنبه،نودونه»•