یلدانوشت: شاید اگر میخ های اطمینانمان به وجودِ “تکیه گاهِ امن”محکم کوبیده نشده باشد،شبیه قابی هستیم که از حضورش روی دیوار اطمینانی نیست،هر قدر هم که تابلوی زیبایی باشد،دیدنی نیست.شاید اگر تکیه گاهی نبود،تحملِ وزنه های زندگی روی گلبرگ ها و شاخه مان دشوار بود،آنقدر که شاخه ظریفمان را بشکند،اما امیدمان به “تکیه گاه”،ریشه مان را در “خاکِ عشق” عمیق میکند،شاخه های خمیده را امیدوار میکند،آنقدر سربلند که همیشه نگاهشان رو به آسمان است.سرمست از “عشق”که از ریشه تا ساقه شان جریان دارد!
