#یلدا_نوشت
من از دست دادن رو متوجه میشم...
متوجه این هستم که وقتی کنار نور نشستی کنار نور مطلق زیست کردی وابسته ی تابشش شدی،وقتی خودش رو،گرماش رو از دست میدی چطور تاریکی هجوم میاره!چطور بیرحمانه قدرتِ دید رو از دست میدی،چطور بدون اون نور،بین راه رفتن ممکنه جلوی پات رو نبینی و چه بسا بارها و بارها پرت بشی!اینکه وقتی نور ازت دور شد چطور سرما رو حس میکنی!چطور با فکر کردن و یادآوریش حتی خون در گر هات گرم تر شریان پیدا میکنه اما عدم وجود و حضورش درک میشه،چطور چشم هارو که میبندی خلأ رو متوجه میشی و درک میکنی!من نوشتم و نوشتم و نوشتم اما از حجم نداشتنم کم نشد!ذره ای از بار روی دوشم کم نشد،یک لحظه هم نداشتن گرمایی که داشتم و الان تنها جای خالیش رو متوجهم،کم نشد...درسته
«غلام همت آنم که زیر چرخ کبود
ز هرچه رنگ تعلق پذیرد،آزادست!»
اما من تؤامان وابسته و دلبسته ام!
طبق روند هر روز و هر هفته و هر ماه و هر سال «ندارمت!»
امروز رو به تاریخِ:«بیست و هشتم خردادماه چهارصد»مینویسم!
