یلدا جان!محکم روی کاغذ مینویسم که تجربه ها من رو شبیه مردمی کرد که میترسیدم ذره ای افکارم نزدیک باشه بهشون!قبل تر،با نور امید مینوشتم دنیا رو میشه به جای بهتری تبدیل کرد،میشه بجز کاشتن نهال امید تو خاک و نهاد وجودمون این رو به بقیه هم بسط داد.امروز مینویسم:«یلدا،دنیا اونطور که فکر میکنی نیست!»آدمیزادی که از خاک پاک آفریده شد اما با وجودش که از عشق خلق شده دنیای امروز تبدیل کرد!نهایتاً سیر تحولی در تو ایجاد کرد که موقعی که خواستی شبیه به گذشته عمل کنی،سرت رو برگردونی و تمام مسیر رو مجدد بازبینی کنی،یادآور بشی که آدم ها زمانی که زلال بودی چطور همون شفافیت رو تبدیل به قطره هایی روی صورت کردند.یادآور بشی که تو زمانی به فکر درد آدمها بودی به فکر شادیِ جمعی،در مقیاس بزرگ،اما حاصلش چی شد!نگاه میکنم به گل آلودی که درش زندگی میکنیم،دور و دور و دورتر میشم!این آدمها چند درصد بدنشان تزویر باشد عادلانه هست؟!این آدمها چند درصد بدنشان دروغ باشد منصفانه است؟!این آدمها چند درصدشان صادقانه دروغ میگویند؟!شهر ما پر از چراغ هایی ست که نورشان را از امید ما دزدیدند تا خانه شان را روشن کنند.من از همه چیز خسته ام،یلدا!
به تاریخِ:«یکشنبه ۱۷مرداد،۱۴۰۰»