#یلدانوشت :
یک چیزی امروز گوش دادم در ارتباط با احوال این مدت که به قرنطینه سپری شد و ارتباط آن با پائین اومدن کانفیدنس خودم و دیپرشنی که گاهی دچارش میشم!همگی ساید افکت های ناشی از سوشال مدیا هستش به عقیده ی من،همگی از این نشأت میگیره که یکسری از اهداف بلند مدت ما مدت طولانی ای هستش که متوقف شده!و ما نظاره گر جریان و تحقق اتفاقات اینجا هستیم و دائماً قیاس خودمان!گاهی فکر میکنم مدتی بایستی دور بود از همه چیز،از افراد،از مدیا!کاهش کانفیدنسی که دچارش شدم بعنوان یک فرد از من یک مقایسه گر ساخته که امروز هر چه تلاش کردم یک برگه از ابیلیتی های خودم رو دَرِش پر کنم،منفعل شدم!ناتوان شدم...کتابخونه رو باز کردم و دیدم قسمت پائینی قفسه ها برگه هایی از نوشته ها که قبل تر مثل چشمانم ازشون مراقبت میکردم ریخته!اگر چیزی اونجا نیاز نداشتم حتی شاید از وجودشان مطلع هم نمیشدم!این یعنی «باور به خود» رو از دست دادم...نمیدانم!احساس امروز چیزی شبیه به گم کردن هویتم هست!همه چیز برای چیزی که میخواستم بشوم در ابهام هستش!قبل تر «حدااقل»باور به خود،باور به چهارچوب فکری ام،باور به نوشته ها و قلمم،باور به خط خطی هایم من را توجیه میکرد که من در راستای علایقم ایستاده و در جریان هستم!در حال حاضر احساس میکنم خارج از مختصات خواسته هایم برای هنرمند بودن قرار گرفته ام!معنا برایم کجاست؟!یک زمانی مینوشتم :«زندگی یک اثر هنری است،شبیه به یک تابلو که من سعی میکنم این اثر رو هنرمندانه خلق کنم و تماماً تابعی از خود «من» هستش!»
قبلتر ها مینوشتم:«تقدیر را باور نکن!باورِ تقدیر مگر نه اینکه باور به خود رو از آدم میگیرد؟!باور تقدیر کارِ افراد منفعل است......» قبلتر ها اگر بود مینوشتم:«همگی محکم و استوار خلق شدیم،فقط طول دوره و تاریخ انقضای غمگین بودن در افراد که چطور خودشان را جمع و جور میکنند متفاوت است...»قبلتر ها اگر بود مینوشتم:«درسته که خیلی چیزها نابجاست!اما با گفتنش به دنبال چی هستیم؟!با گفتنش چیزی تغییر نخواهد کرد!خورشید و ماه در حرکتند....»
پس چرا حس میکنم الان باورشان ندارم!
به تاریخ:«شنبه،بیست و یکم فروردین،چهارصد»