#یلدا_نوشت :
میدونید،سازش کردن خیلی خصیصه ی محترمی هست.اینکه بشه با قدرتِ سازش از هیچ،همه چیز ساخت،از بدترین شرایط با سازش به شرایط ساخت دست خودمون با کمکِ سازش رسید....
اما باید اعتراف کنم من:
از فردی که سعی داره ضد ارزش رو ارزش جلوه بده،بیزارم!از کسی که سعی داره تلاش های تورو به سخره بگیره،بیزارم!
از کسی که وقتی داری صبحت میکنی به محتوای کلامت اهمیت نمیده و صرفاً سعی میکنه یه ایراد ازش دربیاره،بیزارم!
از کسی که اگر روزی از غم بهش بگی یک روز یک جایی که از غم عبور کردی،اون رو آیینه ای میکنه و مقابلت قرار میده،بیزارم!
از کسی که از اگر بفهمه خلاف نظرش رو داری در قالب شوخی تحقیر میکنه،بیزارم!
از فردی که اچیومنت های تورو میسنجه و بررسی میکنه بیزارم!
از فردی که تا متوجه میشه تو اون فردی هستی که سازش میکنی،«سؤاستفاده» میکنه و هر رفتاری ازش سرمیزنه،بیزارم!
این بیزاری رو چطور سامون بدیم؟!چطور سازش کنیم؟!این بیزاری ها گرچه که درست و بجاست،اما کی جسارت به خرج دادیم برای گفتنش به صاحبانش که منجر به تغییرش بشه؟!سازش کردن شاید گاهی اوقات تطبیق دادن خودمون با اشتباه نیست؟!سازش نکنیم،تغییر بدیم شرایط و افراد رو...
«یلدانیکوکار»