#یلدا_نوشت :
حس میکنم یک روز طبق روند همیشه،صبح زود بیدار میشی صبحانه میخوری،صورتت رو آب میزنی میشینی پای کارایی که انجام دادنش برات یعنی نزدیک شدن به خواستت،اما اون «روز» اون «ساعت»حس میکنی چقدر خواستت برات نامعلومه!احساست اینه که اواسط راه متوجه شدی انتهای جاده برات روشن نیست یا نه،اصلاً این جاده اونی نیست که تو دنبالش بودی!انگار سوار اتوبوس کنار جاده شدی مقصدش رو هم نمیدونی و همینطور که از تونل ها میگذری سایه ی تونل و روشنی جاده چشمت رو اذیت میکنه و گیج نگاه میکنی که چرا سوار این اتوبوس شدم!حس میکنی هرچی نور از پنجره ی جلوی اتوبوس بیشتر «می تابه»بیشتر تاریکی روی نقطه ی جایگاهیِ تو میتابه!«خودت،اطرافیان،موقعیت،خواسته ها،اهداف»کنار جاده به ردیف نشستن و تو با اتوبوس داری گذر میکنی و فقط این خیل رو میبینی که روی تخته سنگ نشستن و با نگاهشون به معلق بودنت افسوس میخورن!دارن تماشات میکنن و تو هم رد شدی،اما یه لحظه میگی نگه دار من پیاده میشم!پیاده میشی و تمام راه جاده رو معکوس طی میکنی سمت تخته سنگ و تعلقاتت!میدوی و میدوی تا میرسی!اما هزینش خستگی،اشک با هق هقِ بلند،بغض،درد پاهات هستش!وگرنه راه برگشت همیشه باز بوده و هیچ ایست بازرسی ای هم مانع رجوع به تعلقاتت نمیشه یا مانع از پشیمونی حاصل از نامعلومی و قاطعیتت!میتونی تمام مسیر رو برگردی اما اون نگاه تحقیر آمیز به نفس نفس زدن حاصل از دویدنت سخته!سخت میشه تحملش کرد!
«چهارشنبه،۱۵اردیبهشت،۱۴۰۰»