نام فیلم: درخت گردو
نقد: درخت گردو
کارگردان: محمدحسین مهدویان
تهیه کننده: سید مصطفی حسینی
نویسنده: ابراهیم امینی، حسین حسنی
بازیگران:مهران مدیری، میناساداتی، مینوشریفی، پیمان معادی
فیلمبردار: هادی بهروز
خلاصه فیلم:
داستان درخت گردو در سه بازه زمانی سالهای ۱۳۶۶، ۱۳۸۴ و ۱۳۹۵ روایت میشود و بر پایه داستان واقعی و تلخ زندگی شخصی رنج کشیده اهل آذربایجان غربی، به نام قادر مولان پور در روستای مرزی رشهرمه در نزدیکی سردشت ساخته شده است، قادر و خانوادهاش درگیر فاجعه بمباران شیمیایی سردشت شدند.
❌نقد فیلم:
این فیلم که مخاطبش ما باشیم مارو با خود به زمانی میبرد که در منطقه سردشت درگیر فاجعه سنگین بمباران شیمیایی
شده بود، اساس داستان سرایی این فیلم درخت گردو بر پایه واقعیت است و قصه تلخ شخصی واقعی به نام قادر مولان پور میبینیم که پیمان معادی ایفای نقش کرده است.
فرم روایی فیلم را می توان قابل قبول دانست چرا که در ابتدای فیلم در زمانی به سر میبریم که قادر مولان پور درسال 1395 فوت شده سپس به زمانی درگذشته یعنی سال 1366
می رویم، درست زمانی بمباران شیمیایی رقم خورد. درنهایت
پس از فهم اتفاقاتی که برای این شخص افتاد،مجدد به زمان حال یعنی لحظه فوت این کاراکتر برمیگردیم، درخت گردو از حیث داستانی اثری جریان ساز نیست. اتفاقا درخت گردو قصه سر راست و کاملا قابل پیش بینی دارد، اما هدف مهدویان این نبود که شرح حال مولان پور را روایت کند، بلکه کارگردان می خواسته به زجری که قادر کشیده را به ترتیبی شده به بیننده منتقل کند. فیلم القای چنین حسی به شدت موفق عمل میکند. با این حال تدوین فیلم می توانست بهتر باشه و ما این اثر در مدت زمان کمتری تماشا میکردیم. یکی دیگر از نقاط قوت فیلم درخت گردو در این میان، بازی روان و باورپذیر کودکان فیلم در صحنههای احساسی است که بانضمام طراحی صحنه کم نقص و جالب توجه که در رد خون نیز شاهد آن بودیم، فیلم در این بخشها توانسته است گلیم خود را از آب بیرون بکشد.«درخت گردو» از این نظر با مخاطبش شبیه افراد صاحبعزایی برخورد میکند که وارد مجلس ختمی شدهاند و با تن دادن به فضای سنگین مراسم و گوش سپردن به صدای نوحهخوان چشمیتر میکنند و به اصطلاح سبک میشوند، اما چند ساعت بعد از مراسم به زندگی عادیشان برمیگردند. درحالیکه مخاطب امروزی، 32 سال بعد از واقعه غمبار سردشت، شاید به جای عزاداری و تجربه این حس مقطعی بیشتر به یک واکاوی عمیق نیاز داشته باشد؛ به یک رویکرد تند و تیزتر نسبت به چرایی و چیستی وقایع تاریخی که سازنده «درخت گردو» در دستاوردهایی مثل «آخرین روزهای زمستان» یا «ماجرای نیمروز» به خوبی از عهدهشان برآمده بود. به همین دلیل فیلم جدید او با اینکه قدرت کارگردانیاش را همچنان به رخ میکشد اما همزمان اثری محافظهکار هم به نظر میرسد و مخاطبش را چندان سرذوق نمیآورد.