امروز داشتم با ChatGPT دربارهی عملکرد هفتههای گذشتهام حرف میزدم. ازش خواسته بودم عملکردم رو بررسی کنه و بهم بگه در این چند هفته چطور پیش رفتم.
شروع کرد به تحلیل کردن و گفت عملکردت خیلی بالا و پایین داره. یک هفته خیلی خوب عمل میکنی، یک هفته افت میکنی، دوباره بالا میری و دوباره پایین میای. بعد هم از این حرف زد که باید تلاش کنم عملکردم ثبات بیشتری داشته باشه و هر هفته بهتر از هفتهی قبل بشم.
اما چیزی که اذیتم کرد این بود که وقتی رسید به یکی از هفتههایی که عملکردم پایینتر بود، شروع کرد به سرزنش کردن من بابتش.
آن هفته من بیمار بودم.
چشمم درد میکرد، خونریزی و درد شدید ناشی از پریود داشتم و طبیعتاً نمیتوانستم مثل یک هفتهی عادی کار کنم.
و همانجا بود که با خودم گفتم: صبر کن.
من انسانم.
من لزوماً قرار نیست هر هفته بهتر از هفتهی قبل باشم.
بله، من میخواهم بهتر بشم. هدفم اینه که رشد کنم، پیشرفت کنم و نسخهی بهتری از خودم باشم. من برای این هدف تلاش هم میکنم. اما این به این معنی نیست که نمودار عملکرد من باید هر هفته یک خط صاف و صعودی داشته باشه.
ممکنه یک هفته خیلی خوب عمل کنم و هفتهی بعد به هر دلیلی نتونم همان عملکرد رو تکرار کنم.
ممکنه ناراحت باشم.
ممکنه بیمار باشم.
ممکنه انرژی نداشته باشم.
ممکنه شرایط زندگی سختتر از هفتهی قبل باشه.
و در چنین شرایطی، اینکه عملکردم پایینتر بیاد، لزوماً به این معنی نیست که من شکست خوردم یا دارم پسرفت میکنم.
گاهی فقط به این معنیه که من انسانم.
من سالها تحت تأثیر کوچها، کتابها و پادکستها این باور رو داشتم که همیشه باید بهترین باشم. همیشه باید بیشتر کار کنم، بیشتر پیشرفت کنم و عملکردم رو از قبل بالاتر ببرم.
و این طرز فکر برای من همیشه نتیجهی خوبی نداشت.
سالها با هر عملکرد بدی خودم رو سرزنش کردم. اگر یک هفته خوب پیش نمیرفت، احساس میکردم خراب کردم. بعد هم بهجای اینکه مسیرم رو ادامه بدم، همهچیز رو رها میکردم.
اما این بار نمیخوام این کار رو بکنم.
من همچنان میخوام بهتر بشم.
هنوز میخوام نسخهی بهتری از خودم باشم.
هنوز هدفم پیشرفت کردنه.
اما دیگه فکر نمیکنم برای رسیدن به این هدف، لازم باشه هر هفته حتماً بهتر از هفتهی قبل باشم.
ممکنه یک هفته ۸۰ درصد باشم و هفتهی بعد فقط ۴۰ درصد.
حتی ممکنه امروز فقط ۲۰ درصد توانم رو داشته باشم.
و امروز، با وجود اینکه هنوز چشمم درد میکنه و خونریزی و درد شدید ناشی از پریود دارم، همین ۲۰ درصد برای من بسیار ارزشمنده.
نه چون ۲۰ درصد عملکرد برای من کافیه.
بلکه چون همین ۲۰ درصد به معنی ادامه دادنه.
من میتونستم بگم: «امروز حالم خوب نیست. چشمم درد میکنه. درد دارم. پس امروز دیگه نمیتونم. همهچیز رو ول میکنم و وقتی حالم بهتر شد دوباره شروع میکنم.»
اما این دقیقاً همون چیزی بود که سالها انجام میدادم.
این بار میخوام ادامه بدم.
حتی با ۲۰ درصد.
حتی اگر عملکردم مثل هفتهی قبل نباشه.
چون بهتر شدن و پیشرفت کردن، لزوماً به این معنی نیست که عملکرد ما باید هر هفته بالاتر از هفتهی قبل باشه.
گاهی رشد کردن یعنی یاد بگیری وقتی شرایط سخت میشه، مسیرت رو رها نکنی.
گاهی پیشرفت یعنی بفهمی که یک هفتهی ضعیف، یک روز بد یا یک دورهی سخت، تمام چیزی نیست که دربارهی تو و مسیرت میشه گفت.
من قرار نیست هر هفته بهتر از هفتهی قبل باشم.
اما قرار هم نیست به خاطر یک هفتهی بد، دست از تلاش برای بهتر شدن بردارم.
و شاید این یکی از مهمترین چیزهایی باشه که این روزها دارم یاد میگیرم:
ادامه دادن، حتی وقتی توانت کمه، بخشی از مسیر پیشرفت توئه.
گاهی ۲۰ درصد توانت، اگر با همون ۲۰ درصد ادامه بدی، بسیار ارزشمندتر از ۱۰۰ درصدیه که به خاطر ترس از کامل نبودن، اصلاً انجامش نمیدی.
و گاهی ادامه دادن، خودش دستاوردی مافوق قدرت بشره.