دیروز واقعا پکر بودم
واقعیتش که من این هفته رو خیلی خوب و امیدوار شروع کرده بودم ولی خب مریض شدم و دو روز واقعا نتونستم به هیچکدوم از تسک هام برسم
ولی خب میدونی یه نگاهی به نمای کلی که انداختم دیدم من حتی هفته های اولی هم که شروع کردم به ارزیابی خودم و چالش بقا، به اندازه روزی که الان دارم غر میزنم که روز بدی بوده، روز خوبی نبوده
من هبیت هام رو انجام نمیدادم و عملا به پنجاه رسیدن برام یه کار سخت و طاقت فرسا بود. ولی الان برای میانگین 80 ناراحتم
چرا واقعا
در حالی که باید خوشحال باشم
پس
منم یه چسب برداشتم و دهن و دست اون کمالگرای درونم رو بستم و انداختمش گوشه اتاقو در رو بستم
میدونم که ممکنه یه روزی بیاد و من باز نفهمم ولی اون روز امروز نیست
امروز من میخوام به عنوان یه آدم معمولی خوشحال باشم و جشن بگیرم
جشن بگیرم برای همین پیشرفت های کوچیک
میخوام لذت ببرم از خودم و زندگیم
میخوام به خودم افتخار کنم
برخلاف همیشه که خودمو سرزنش میکردم
و میخوام بگم
زنده باد انسان معمولی بودن