اورا از دور دیدم .آهسته وبا احتیاط قدم بر میداشت .گاهی پاهایش را بالا میگرفت .انگار چیزی را پاهایش جدا میکرد .رد پشت سرش را که نگاه کردم خونی بود .وتکه های شیشه های که خیلی کدر بودن حکایت از مجرم بودنشان میداد.
کمی مانده بود تا به انتهای جاده برسد .دیگر شلوغی های دنیا حواسش را نمیگرفتن.چمدانش سنگینیش اورا خسته نشان میداد.
که گاهی این دست وآن دست میکرد.خیلی دلم میخواست بدانم ،از کجا آمده و به کجا میرود.؟در چمدانش چی هست؟وچرا خورده شیشه ها کدر هستن ؟چرا پاهایش را در امان کفش نمیگذاشت؟وچرا از این جاده عبور میکرد؟ این سوالها مدام مرا وا میداشت که بهش خیره باشم.کمی که دقت کردم تابلویی که دیدم جواب تمام سوالهایی بود (جاده گذشته) جاده ای که او باید گذر میکرد .اما هنوز خونی باید ردی به جا میگذاشت ،تا بداند دارد میگذرد
این سوالها مدام مرا