توانایی و انرژی فراوانی دارم ، میبینم نسبت به دیگران توانمندیهای خاصی دارم . از کودکی احساس متفاوت بودن داشتم ، در محیط کار از همه منظم تر هستم ، کارهای خود را دقیق تر انجام میدهم - انتظارم از مدیر مجموعه این است که توجه خاصی به من داشته باشد اما این اتفاق نمی افتد، از دید مدیر منظم بودن و خاص بودن تنها انجام دادن وظیفه است .

به جمع دوستانم که میرسم آنها را بی تفاوت میبینم و بیشتر احساس تنهایی میکنم ؛ سخت است؛ به کتابخانه و نوشته هایم پناه میبرم .
روزگار عجیبی است - تنها در محیط کار و جامعه ،خیلی دشوار است- سراغ آدمهایی میروم که خاص هستند- نویسندگان توجه ام را جلب میکنند؛دنیای جالبی دارند ، حس میکنم استعداد نویسندگی دارم ، در اولین فرصت سراغ یک روزنامه محلی میروم؛ صحبت میکنم و پیشنهاد میدهم مقالات اجتماعی بنویسم ، یک هفته بعد اولین مقاله خود را به دفتر روزنامه میرسانم، سرتاسر ایراد است ، بعد از ظهر ها که از کار به خانه برمیگردم تمرین میکنم. سردبیر روزنامه کمکم میکند ، اولین نوشته ام به چاپ میرسد ، بعد از برگشت از محیط کار سراغ نزدیکترین دکه روزنامه فروشی میروم ، از خوشحالی میخواهم فریاد بزنم ، اما کسی از شنیدن موفقیت من خوشحال نمی شود.
به خانه برگشتم ، تنهاتر اما دلگرم به آینده ، برای تشکر با سردبیر روزنامه تماس گرفتم ، تلاش میکرد در خوشحالیم شریک باشد اما برایش عادی بود - از حالا من نویسنده هستم - تمام استعدادم را در نوشتن شکوفا خواهم کرد.
دیگر تنها نیستم .
من یک نویسنده ام.