You can’t connect the dots looking forward. You can only connect them looking backward. So you have to trust that the dots will somehow connect in your future.
Steve Jobs
گاهی آدم وقتی به نوشتههاش، به Orb، یا حتی به چیزایی نگاه میکنه که سالهاست تو ذهنش میچرخن، از خودش میپرسه: نکنه همهی اینا زیادی بزرگ به نظر برسن؟
این نوشتهها از آیندهی انسان حرف میزنن، از آگاهی، از تمدن، از حقیقت، از رابطهی ما با همدیگه و با دنیا. از چیزایی که شاید در نگاه اول بیشتر شبیه رویا باشن تا یه مسئلهی واقعی و روزمره.
ولی راستش هیچوقت ادعای داشتن جواب این سؤالها در کار نبوده.
فقط همیشه پرسیدن بوده.
از بچگی یه چیزی تو آدم میخواد بفهمه. بدونه انسان چیه، چرا اینجاست، چی ما رو از هم جدا میکنه و چی دوباره بهم وصلمون میکنه. بفهمه آگاهی چیه، حقیقت کجاست و پشت این زندگیای که هر روز تجربهش میکنیم چی میگذره.
هرچی بیشتر بهش فکر کردیم، بیشتر فهمیدیم که شاید جواب این سؤالها مال یه نفر نباشه.
این مسیر هیچوقت تنهایی طی نشده.
هیچکدوم از چیزایی که امروز بهشون فکر میکنیم فقط مال یه نفر نیست. قبل از ما آدمهای بیشماری زندگی کردن، پرسیدن، اشتباه کردن، عاشق شدن، جنگیدن، ساختن، از دست دادن و دوباره شروع کردن.
ما حاصل همهی اونا هستیم.
نیاکانمون، خانوادهمون، دوستامون، معلمامون، آدمایی که دوستشون داشتیم، آدمایی که باهاشون اختلاف داشتیم، کسایی که مدت کوتاهی تو زندگیمون بودن و حتی غریبههایی که شاید خودشون هیچوقت نفهمیدن چه اثری روی ما گذاشتن.
هر کدوم یه چیزی تو ما جا گذاشتن.
یه جمله.
یه رفتار.
یه زخم.
یه محبت.
یه سؤال.
یه نگاه.
یه لحظه.
حتی طبیعت هم بخشی از این گفتوگو بوده. درختها، آسمون، دریا، سکوت، تولد و مرگ، و اون لحظههایی که آدم برای چند ثانیه از شلوغی ذهنش میاد بیرون و فقط میبینه.
هرچی بیشتر به زندگی نگاه میکنیم، کمتر میشه اون رو مال یه نفرِ جدا از بقیه دونست.
ما ادامهی چیزی هستیم که قبل از ما شروع شده.
و یه روزی هم بخشی از چیزی میشیم که بعد از ما ادامه پیدا میکنه.
برای همین، اگه تو این نوشتهها گاهی از چیزای بزرگ حرف میزنیم، قصدمون بزرگ نشون دادن ماجرا نیست.
برعکس.
هرچی بیشتر به داستان انسان نگاه میکنیم، بیشتر حس میکنیم که هر کدوممون فقط یکی از میلیاردها آدمیم که برای مدت کوتاهی رو این سیاره زندگی کردن.
یه ناظر کوچیک.
یه مسافر.
یکی که خوششانس بوده تو این قسمت از داستان حضور داشته باشه.
قرار نیست دنیا رو بهتر کنیم؛ دستکم نه به این معنا که فکر کنیم میدونیم «بهتر» یعنی چی.
حتی نمیخوایم چیزی رو به دنیا تحمیل کنیم.
بیشتر میخوایم ببینیم.
ببینیم واقعاً چه اتفاقی داره میافته.
ببینیم انسان واقعاً چیه، نه اون تصویری که از خودش ساختیم.
ببینیم آگاهی از کجا میاد و باهاش چی کار میکنیم.
ببینیم چرا تمدنها ساخته میشن و چرا فرو میریزن.
ببینیم چرا انسان هم میتونه قشنگترین موجودی باشه که میشناسیم و هم مخربترین.
و اگه بشه، داستان انسان رو همونطور که واقعاً هست ببینیم و بنویسیم؛ با تموم شکوه، تناقض، ضعف، زیبایی، رنج، عشق و ناشناخته بودنش.
تشنهی حقیقتیم.
نه حقیقتی که به نفعمون باشه.
نه حقیقتی که با رویاهامون جور باشه.
حتی اگه حقیقت چیزی باشه که مجبورمون کنه خیلی از چیزایی رو که امروز باور داریم کنار بذاریم، میخوایمش ببینیم.
شاید برای همینه که آگاهی از هر چیزی مهمتر شده.
چون فکر میکنیم قبل از اینکه بخوایم دنیا رو تغییر بدیم، باید بتونیم ببینیمش.
و قبل از اینکه بخوایم دیگری رو بفهمیم، شاید لازم باشه یه کم خودمون رو ببینیم.
Orb هم از همینجا شروع شد.
نه از این فکر که «ما میدونیم انسان به چی نیاز داره»، بلکه از یه سؤال:
میشه چیزی ساخت که به آدم کمک کنه خودش، بقیه و دنیای اطرافش رو یه کم واقعیتر ببینه؟
جوابش رو نمیدونم.
شاید سالها طول بکشه تا بفهمیم.
شاید بخشی از چیزایی که امروز تصور میکنیم اشتباه باشن.
و شاید همین خوب باشه.
چون این پروژه قرار نیست اثباتی برای درست بودن چیزی باشه.
این هم بخشی از همون جستوجوئه.
اگه یه روز چیز باارزشی از این مسیر بیرون بیاد، اون ارزش مال کس خاصی نیست، مال همه است.
ردپای همه توشه: کسایی که قبل از ما زندگی کردن، کسایی که کنار ما زندگی کردن و کسایی که بعد از ما ادامه میدن.
من اینجا فقط راوی این داستانم.
و هنوز، بعد از این همه سال، جواب قطعی ندارم.
فقط هنوز میخوام ببینیم.
و تا وقتی بشه، میخوام با تموم صداقتی که ازم برمیاد، چیزی رو که میبینیم بنویسیم.س.