محرم، ماه دل دادگان حسین است ماهی که آقایمان سفره گذاشته برای همه.
یکی را در هیئت دیگری را در مسجد، یکی را در حرم و آن یکی را در خانه سر سفره اش دعوت میکند.
خوب دقت کن؛
لحظه لحظه ی تک تک روضه ها، تقابل عشق و گذشت است، عشق و عطش.
مثال نمیخواهد که، مگر آن زمان که عباس( علیه السلام) از برای رفع تشنگی طفلان راهی فرات شد، گفت یا ابا عبدالله، چرا من؟
نه،نگفت! نه تنها نگفت که تا آخرین لحظه از امامش گله نکرد.
او عاشق بود. و در این مسیر، عطش عشق بود که او را می سوزاند.
حالا من از کدامشان بنویسم؟
مسلم؟
حر؟
حضرت عباس؟
امام حسین؟
ع.ل.ی.ا.ک.ب.ر؟
یک لحظه تصور کن...
آنچه را روضه خوان میگوید میتوانی لحظه ای ببینی اش؟
وای!
روضه خوان شروع کرد...
دست در گوش هایم میگذارم که دیگر نشنوم چه بر سر جوانِ ابا عبدالله آوردند.
نه اِفاقه نکرد. بلند میشوم.
بغض و اشک جلوی نفسم را میگیرد باید فریاد زد تا آرام شد.
آه از دل زینب که میدید و نمیتوانست کاری کند.
آه از دل پدر که جگر گوشه اش را اینچنین گوشه میدان رویت کرد.
هزار زخم از پیامبر (صلی الله علیه و سلم) در بدر را
سرِ علی اکبر در کربلا تلافی کردند...
و لَعَنَ اللَه اُمَه قَتَلَتکُم
در مکتب حسین مطمئن باش، استادت بهترین استاد است و درس هایی که میدهد نجات بخش ترین درسهای عمرت خواهد بود.
حاج آقا حائری شیرازی یک درس از عاشورا را اینطور روایت میکنند: امام حسین علیه السلام در شب عاشورا یک جور سخن گفت و در روز عاشورا یک جور دیگر. شب عاشورا، سخن از «نمیخواهم، احتیاج ندارم، بروید، بیعتم را برداشتم» بود.
روز عاشورا میگوید: «بیایید به من کمک کنید، آیا یاور و مددکاری هست؟ هَل مَن ناصر یَنصُرنی؟»
شب صحبت میکند تا مبادا خبیثی در بین طیّبها باشد، و روز سخن میگوید تا مبادا طیّبی در بین خبیثها مانده باشد.
شب غربال میکند تا فقط «صالحان» بمانند و روز غربال میکند تا فقط «اشقیاء» در مقابل او ایستاده باشند.
عاشورا، روایتِ زندگی بهترین و ناب ترین انسان هایی است که از جان و مال و فرزندان و زندگیشان گذشتند
تا اسلامی بماند که اسلام حسینی باشد نه اسلام یزیدی
که الان بعد از ۱۴۰۰ سال هنوز ملت هایی از هر دین و آئین، چنان عزاداری میکنند که گویا این حادثه تازه رخ داده و از مدت ها قبل برای رسیدن ماه عزاداری چشم انتظاری میکنند.
اصلا ثمره این اسلام حسینی، خروجی اش میشود آرمان علی وردی ها دیگر.
از کربلای سال ۶۱ هجری تا همین الان هر که شهید شد بپرسیم بای ذنب قتلت...
آ سیّد مرتضی راست میگوید؛ هر چه بیشتر میگذرد، بیشتر متوجه میشوم این جمله اش را:
عالَم همه در طواف عشق است و دایره دار این طواف، حسین است.
?زهرا یحیی زاده
_سیزدهمین نشریه دانشجویی مسیر_