تو سن بالا، پدر و مادر داشتن خیلی خوبه، البته پدر و مادر خوب.
چون تو این سن، پدر و مادر دیگه اون نقش پدر و مادری را بازی نمیکنند، مثل یک دوست میشن واسه آدم، دوستهای خوب، دوستانی که به هیچ قیمتی و به هیچ دلیلی به تو خیانت نمیکنن. مثل یک رفیق صمیمی، یک رفیقی که یک عمر تو رو میشناسه، از لحظهای که چشم باز کردی با تو بوده و با اولین نفس تو آشنایی داره، با غمهات و خوشیهات راه آمده و میدونه چطوری باید با تو کنار امد.
تو سن بالا، پدر و مادر دیگه عین خودت میمونن، تو رو بهتر درک میکنند و تو همون بهتر اونها رو درک می کنی. میتونی چیزایی رو بهشون بگی که قبلاً به دوستات میگفتی و از اونها قایم میکردی. تو سن بالا، ایهنا هم دوست تواند و هم پدر و مادرت. خیلی خوبه تو سن بالا آدم پدر مادر داشته باشه.
