
شاید نبايد به هیچ کدام از قول هایم عمل کنم. نه به آن قبلیها و نه برای آن قولهایی که در آینده قرار است که به تو بدهم.
شاید نبايد به تو قول بدهم که دوستت داشته باشم چون من، خودم را دوست دارم و فقط برای اینکه احساس خوبی به من دست میدهد که دوستت داشته باشم، دوستت دارم.
شاید نبايد به تو قول بدهم که با تو خواهم ماند، چون من احتیاجی به با تو ماندن ندارم. من فقط به آن لحظه ای عشق میورزم که تو با منی.
شاید نبايد به تو قول بدهم که دل تنگت خواهم بود چون دلتنی معنی ندارد. من فقط برای غمگين نبودن خود من است که دوست میدارم تو همیشه در کنار من باشی.
شاید نبايد به تو قول بدهم که هم صحبت تو خواهم بود، چون من احتیاجی به هم صحبت ندارم، و فقط با تو هم صحبت بودن را به حد پرستش دوست میدارم.
میبینی که دوست داشتن تو، دیدن تو، لمس کردن و هم صحبتی و عشق ورزیدن به تو، اول از همه، احتیاجات من است و بس...