و من در سختی روزهای جنگ در لحظه لحظه هایی که موشک ها همچون عاشقانی که میخواهند معشوق را با تمام وجود بغل گیرند ولی صداهایشان. شباهتی به عاشقان ندارند و در کشاکش فراق بیرونی و جنگ درون خود که احساسی مرا به رفتن فرا میخواند و عقلی که میگوید بمان و با عشق خاطره ها بساز و من مانده ام عشقی به آغوش بگیرم که وصلش جز با تکه تکه شدنم برای میهنم حاصل نمیشود یا بمانم برای عشقی که در زنده ماندم معلوم نیست وفادار باشد....
این چه جنگی است که درونم آتشفشانش سینه ام را هر لحظه می سوزاند...
خواب چشم هایم را ربوده...
و مرا در روزه ای از سکوت فرو برده....
و من در موج موهایت سالهاست که غرق شدم پس چگونه دشمن مرا از غرق شدن در آب های مرزهای وطنم میترساند...
نمیداند
من که سالهاست قلبم را بی چون چرا تسلیم لشکر نامرئی محبتت کرده ام ...
و شاه دلم را در مات نگاهت گذاشته ام...
ای عشق تو چیستی؟؟ تو کیستی؟؟
میکشی و زنده میکنی گاهی زنده میکنی میکشی....
و من در محاصره رگبار گلوله ها و آتش بمب ها چه عاشقانه لبخند میزنم...