مانند کسی هست که در جایی تاریک میرود و تنها نور و راهنمایش آسمان شب است به سنگ ها میخورد راه را اشتباه میرود و دوباره به راه اصلی برمیگردد گاه به آسمان نگاه میکند و راه را پیدا میکند و گاهی وقت ها هم هراسان به پیش میرود به جایی که خودش هم نمیداند کجا هست.در هیاهو ذهن خودش گیرافتاده و با خودش میجنگد که ناگهان نور هایی می آیند و مسیر و مقصد را نشانش میدهند.نور ها با او می آیند از هراسش کم میشود ولی هنوز سردرگمی باقی مانده است.با نور ها راه میرود و سردرگم به راه خود ادامه میدهد.
