سو سو

سردرگمی هایم از حد گذشته اند،

جایی میان زمین و هوا، گذشته و حال،

مه آلود. محو. ناخوانا.

یک روز عالم دهر خویشم و یک روز کاهل و نادان،

دو نیمه اینچنین متناقض از برای چه؟؟

چرا چیزی را که حس میکنم درک کرده ام و با آن کنار آمده ام ، با چشم بر هم زدنی نقش بر آب شده ، تا این حد دچار تضاد میشوم؟؟؟

سوال های پی در پی،

جواب های گوناگون،

شاید... اگر... شدن ... نشدن...

یعنی همه چیز نسبیست؟

قطعیتی وجود ندارد؟

چقدر احساس خواب آلودگی میکنم.

ظاهراً در حال فرارم،

فرار از واقعیت؟؟؟ فرار از توهم؟؟؟

فرار از نسبیت؟؟؟ فرار از لحظه ؟؟؟

فرار از خودم... خودم؟؟؟

چگونه میشود خود را نشناسیو از خود فرار کنی؟

((سکو و و و و و ت ))

نمیدانم این صدا چیست ؟؟

در میان تماااام هیاهوهای درونی ام

یک چیز ،

یک چیز ضعیف،

مدااااااام به گوش میرسد...

چه میکنی؟؟؟؟

چرا اینقدر سرگشته ای ؟؟؟؟

مگر من تو را نیافریده ام ؟؟؟

مگر من هر لحظه کنارت نبوده ام؟؟؟

باور کن آنقدرها که فکر می‌کنی پیچیده نیست،

تو تنها لبخند بزن،

با آرامش نفس بکش،

به هیییییچ چیز فکر نکن،

من هستم.

همه چیز را به من بسپار،

خودت را به من بسپار،

تو به تنهایی هم کاملی،

تنها کافیست این را بپذیری،

تو، توهستی و همچون تویی زاده نشده،

نیاز به کاوش نیست،

تنها کافیست بسپاری،

خودت را،

به من...

بال زدنهایش با من،

باد موافقش با من،

اوج گرفتن با من،

و تو، تنها لذت ببر، در لحظه...

باور کن برای لذت بردن آفریده شده ای،

جز این نیندیش،

برای مهر، برای عشق، برای صلح،

تنها برای خوبی ،

و برای دریافت هر آنچه خیر است افریدمت،

با من باش،

هر لحظه، در لحظه،

تنها با من باش ،

من در تو جاری ام ،

با خود باش،

به خود آ...

و بخند...