ویرگول
ورودثبت نام
مریم حیدری
مریم حیدری
مریم حیدری
مریم حیدری
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

حس پادشاهی

مورچه ها رو ببین.

هرکجا که چشم کار می‌کنه یدونه مورچه داره میره.

اینجا،اونجا،هرجا که فکرشو بکنی.

دخترم میگه:

همه ی مورچه ها مال منن.

همه ی کلاغا مال منن.

همه ی گلا مال منن، همه ی همه ی ...

و من میخندم...

شاید به جرات بتونم بگم تا حالا پادشاه کلی حیوون و گل و گیاه تو تصوراتشه، چیزی که از نظر من با مزه س .

خوب که فکر میکنم ، یه سری خاطره ی محو جلو چشام میاد، وقتی عمیق تر میشم،

علامت سوالا ظاهر میشن ؟؟؟

با خودم میگم:

هی دختر!؟

توام یه روزی خودتو صاحب کلی از طبیعت میدونستی.

صاحب هر چیزی که سندی به نامش پیدا نمیشد.

برگای رنگی درختا تو پاییز،

بنفشه های کنار جوب تو بهار،

ماهی که شبا باهاش حرف میزدی،

واسه خودت کلی ستاره تو آسمون داشتی و

طولانی ترین ادعای رفاقتت با دریای نزدیک خونتون بود،

اون موقع که وقتی اروم بودی،دریام اروم بود و وقتی طوفانی میشد، فکر میکردی حال توئه که حالشو خراب کرده...

خدای چی شد؟؟؟؟

از کجای این ماجرا به بعد ،

حس پادشاهی مونو فراموش کردیم؟؟؟

از کجا رفاقتمون رنگ جدایی گرفت؟؟؟

از کجای ماجرا به بعد ،لبخندمون با دیدن گلا رو صورتامون ننشست؟؟

از کجا به بعد، با پریدن پروانه قهقهه سر ندادیم؟؟

از کجا به بعد، حواسمون پی مورچه های زیر پامون نرفت؟؟

از کجا قهر شدیم؟؟

از کجا غرق شدیم؟؟

این ماجرا از کجا شروع شدو نمیدونم اماااا خوب میدونم که میخوام تموم شه.

دلم بدجوری هوای کودکی کرده...

رهایی ...

سرخوشی...

خنده های بی پایان از ته دل ...

هوای عطر خوش خدا تو هر لحظه ...

دلم بدجوری تنگ شده ...

رقصی میانه ی میدانم ارزوست،

پرواز تا بیکرانم آرزوست...


۳
۰
مریم حیدری
مریم حیدری
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید