نامه ۱

به دعوت جناب گنجشک قرار است نامه هایی بنویسم. هنوز دقیقا نمی دانم به چه کسانی یا چه چیزهایی ، دوست دارم این انتخاب را بسپرم به حس در لحظه ام 🐳

باران عزیز

دلم خواست اولین واژه ها را در آغوش یک نامه برای تو بنویسم.

نمی دانم تو واقعا و ذاتا همینقدر خوب و حامل موجی از احساسی یا خاطرات جمعی ما که نسل به نسل در ذهن ها تنیده شده تو را اینقدر در قلب ها و جان ها عزیز کرده ؟

تو با هر شکلی از آمدن حامل نوعی خاص از حس و معنایی ، تند که می زنی یک جور احساس را زنده می کنی ، نم نم که می باری نوع دیگری را . تو آرشیوی از تداعی هزار و یک جنسِ احساسی .

برای تو می نویسم که همین حالا در پیچ و تاب پر سر و صدای باد پنهان شدی و مخفیانه زمین را تر می کنی . تو را لحظه ی اول نه از صدایت ، نه از حس رطوبتت بر پوست حساس و نازک سر انگشتانم ، که از عطرت شناختم .

اینبار که همراه هوی هوی غضبناکِ باد آمدی ، مرا به حال و هوای غریبی کشاندی. حسی نه بسیار بیگانه که هیج نشناسمش و نه آنقدر آشنا که در حضورش احساس راحتی کنم. حسی که تا به حال جسارت عمیق شدن در آن را نداشتم ، از دور نگاهش کردم و از دور بدرودش گفتم .

با من از رازهایت بگو از اسرار آسمان. از همان هایی که در گوش شاعران گفتی و در لباس قافیه و ردیف ، شعر شدند. از راز هایی که با ترانه نویسان برملا کردی و در نت ها درآمیختند. مثلا بگو کدام نجوای تو بارانِ شجریان شد ....

شاید هم هنوز برای تو غریبه ام. می خواهم بیشتر برایت بنویسم .دوست دارم مثل گلبرگ عاشقی باشم برای میزبانی شبنم هایت که بشنوم تو را که بشنوی مرا ، همین من که گاهی خسته و رنجور می شوم از تمام آنچه نامش زندگیست و بودن .

که اگر نبودی " بودن " چه قصه ی کسالت باری می شد.؛