ویرگول
ورودثبت نام
فاطمه
فاطمهمعلقم بین زمین و هوا و به کلمات آویخته ام برای همچنان "بودن "
فاطمه
فاطمه
خواندن ۳ دقیقه·۶ ماه پیش

تقصیر چای است ☕

(لازم به ذکره که پتوس حتی داخلِ این عکس مصنوعی هم زیباست؟)
(لازم به ذکره که پتوس حتی داخلِ این عکس مصنوعی هم زیباست؟)

صبح امروز طعم چای مثل روز های دیگر دلچسب نبود .

گاهی پیش می آید که طعم چای دلچسب نیست با اینکه هر روز به همان شکلی درست میشود که روز قبل و روز های قبل تر از آن درست شده بود : یک قاشق چای خوری چای خشک ،دو تکه کوچک چوب دارچین و یک دانه هلِ خوش عطر له شده.

به هر حال هر روز نمی شود با چای بحث کرد که چرا مثل دیروز نیستی یا چه شد که تغییر کردی یا اینکه اشتباه از کداممان بود؟.

فکر نمی کنم آنقدر هم حوصله داشته باشیم که تبر توجیه را بدست بگیریم و با بار سنگین تمام تقصیر ها به سمت همدیگر هجوم بیاوریم : که من یک قربانی بی گناهم و تو آن کسی هستی که در برار این موقعیت مسئولی و به غیر از اینکه باید بار احساس گناه و عذاب وجدان این اتفاق را به دوش بکشی ، به عهده ی توست که همه چیز را به حالت نرمال برگردانی و دست از گند زدن برداری !

در نهایت ، فکر کردن به اینکه شاید بعضی روز ها زمان کمتری را به او مهلت می دهم تا دم بکشد یا اینکه شاید نا خواسته چوب دارچین بد مزه ای را انتخاب کردم ، میتواند خیلی سخت و طاقت فرسا باشد .

شاید هم اوضاع به این سختی و پیچیدگی نیست و همیشه هم لازم نیست دنبال دلیل روشن و واضحی بگردیم. نمیدانم خوب است که بعضی چیز ها را در هاله ای از ابهام رها کنیم و پرونده را برای همیشه بایگانی کنیم ؟ فکر می کنم از مرحله خوب یا بد بودنش که گذر کنیم مسایل خیلی زیادی در زندگی هستند که با همین فرمول رها می شوند و اگر می خواستیم برای تک تک آنها همه احتمالات را در ذهن بسنجیم و تحلیل کنیم و به همه آنچه میتوانست بشود و نشد یا می توانست باشد و نبود فکر کنیم ، یا باید کل روز را خیره به نقطه ای دست زیر چانه بزنیم و فکر کنیم یا خودمان را در تیمارستانی جایی پیدا کنیم یا حتی در جزیره ای دور بدون رد پایی از موجود دو پای دیگری.

آیا همه آنها که دیوانه شدند یا حداقل دیگران آنها را دیوانه خطاب می کنند ، در برهه ای از زندگی سعی کردند برای همه چیز دلیلی قاطع پیدا کنند ؟، برای هر شکستی ، هر حرفی که از دهان آن دیگری بیرون پریده، هر موفقیتی ، هر حسی که می آید و از درون آدمی می گذرد ، برای هر نگاهی که به نظر عمیق و به یاد ماندنی می آمده یا برای هر آغوشی که با آنهای دیگر به نحوی متفاوت بوده یا برای هر غمی که از ناکجا آباد آمده یا هر جزییاتی که وجود دارد تا زندگی به معنای دقیقش زندگی باشد.

با این نگاه همه چیز به نظر خیلی سخت و طاقت فرسا می آید. اما از طرفی اگر انسان اهمیتی به دلیل تراشی و یافتن چگونگی ها نمی داند یا علاقه ای به جست وجوی علت ها نداشت آیا الان حتی موجودی به نام آدم وجود داشت که حال بخواهد مغزش را برای حتی شده چند ساعتی خاموش کند و به دلیل ها و چرایی های ریز و درشت آنچه پیرامونش در جریان است فکر نکند ؟؟؟؟

#چای

چای
۱۳
۰
فاطمه
فاطمه
معلقم بین زمین و هوا و به کلمات آویخته ام برای همچنان "بودن "
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید