"به نام آنکه جان را فکرت آموخت"
بعد مدت ها آمده ام که بنویسم. به قول انگلیسی ها:
Use it or lose it.
من قابلیت متن ادبی نوشتن رو انگار از دست دادم.
البته شاید هیچ وقت اصلا چنین قابلیتی نداشتم.
فکر میکنم گزینه دوم محتمل تر هست. زمان زیادی گذشته...
و تغییر چیزی هست که انسان را رسما میبلعد. جهان اطراف ما مدام تغییر میکند و ما را با وجه جدیدی از شخصیت مان رو به رو میکند. تا قبل از این علی رغم تمایلی که به ارتباط با آدم ها داشتم از آن اجتناب میکردم. راه های رشد و پیشرفت را دست نیافتنی میدیدم و فکر میکردم آنچه در قصه ها میخوانیم برای قصه هاست. ولی بعد مدت ها میبینم که آنچه زندگی میکنیم خود قصه است. و این قصه ماست.
راستش روزی که رفتم نیت برگشت نداشتم. رفتم و هرآنچه از خود به یادگار گذاشته بودم را پاککردم. چرا که احساس کرده بودم هرآنچه مینوشتم و میگفتم هرچیزی بود جز آنچه من باید میگفتم! منظور از من دقیقا خود من هست. خیلی وقت ها ما حرف های خودمان را نمیزنیم. بلکه حرف های دیگر را تکرار میکنیم. شاید من هم وارد همین مرحله شده بودم.
حال بهتر میتوان حرف زد.
حرف هایی از جنس خودمان. نه آنچه به ما دیکته شده. بلکه آنچه به آن رسیده ایم.
آیا چنین چیزی امکان پذیر است؟ فکر نکنم صد در صد امکان پذیر باشد ولی خب...

دوست