کابوس

اوایل پاییز است فکر کنم حوالی سال ۱۳۸۴ سالی که من به کلاس چهارم دبستان میروم.نسیم پاییز؛بوی یاس های خوشبو و زیبای خانه شمسی خانم را به خانه مان می آورد.صدای بلند شمسی خانم که ملیکا ملیکا میکند مارا به خنده می اندازد.مامان پاهاشو دراز کرده و بوی بهشتی یاس ها رو میبلبعه.بوی قورمه سبزی خونه رو پر کرده.زندگی شیرینه چون من هنوز کودکم و وحشت های عظیم آنچنان که عقل بشر از درکشون عاجزه بر زندگی من چنگ ننداخته.دلم میخواد مامان رو الان ببینم فقط برای چند دقیقه و بهش بگم دیو و دد ها رفته آند اما خاطرات آن زندان وحشتناک هنوز هم منو اسیر خودش کرده.جان جوانم زودتر از موعد پیر شده.رشته های مروارید لای موهای خرماییم؛رنج های جانکاه زندگی کوتاهم را به رخم میکشند و گلبرگ های اندوه زیر چشم هایم؛امان از این گلبرگ های اندوه امان از گلبرگ های اندوه ...انسان چه موجود ناتوانیست حتی وقتی انتقام میگیرد