در سالهای نه چندان دور؛پیشگویی به من گفت:هرچقدر از عمر تو بگذرد؛زندگی روی خوشش را بیشتر به تو نشان خواهد داد.چالش های زندگی من از بدو تولد تا به الان که سی ساله شده ام گواه این پیشگویی است.عجیب است که سالهای کودکیم که باید زیباترین خاطرات زندگی یک انسان باشد؛مصداق بارز تلخی بود.نوجوانیم کمی راحت تر از کودکی اما برزخی پر از درماندگی و ناتوانی.و سال های بیست تا سی سالگی مرگ چهارتن از نزدیکانم.حالا حس میکنم آن جوان دنیا دیده ای هستم که به اندازه یک آدم هفتاد ساله طعم انواع احساسات ناخوشایند انسانی را چشیده و باد شرطه قصد همراهی با کشتی طوفان زده او را دارد.من همان جوان پیرم.در نگاهم شیطنت و بازیگوشی نیست.سکوتم خشم تلنبار شده سالهای کودکی و نوجوانیم است.با غرور نمیگویم هیچ چیز نمیتواند مرا از پای درآورد چون مرگ به همه اطمینان ها و ایمان ها ریشخند میزند اما تو نمیتوانی منکر قوی بودن من شوی