هفدهمین شبانه روز پاییز است کابوس ها در ذهنم زندگی میکنند بعضی از آنها به خاطراتی تلخ تبدیل شده آند.خاطراتی که اکنون هیچ زهری ندارند اما برخی از آنها جانکاهند.عده ای سگ هار ترسو با متلک هایشان توجهم را جلب میکنند اما برنمیگردم نگاهشان کنم.نه از ترس یا خودبرتربینی.هیچ کدام از اینها نیست.دخترک زیبای هفت هشت ساله ای با موهای بلند با محبتی که چشم های معصوم و کودکانه اش را خندان کرده به من مینگرد.دلم از مهر کودکانه اش شاد نمیشود.بر من چه گذشته که مهر و خشم آدم ها؛آدم های رزل و دون و انسان های مهربان خوشحال و غمگینم نمیتوانند بکنند ؟
شاید چون ته دنیا را در زندگی کوتاهم دیده ام.
الان زیبایی هایی توجهم را جلب میکند که هیچ انسانی در آن دخیل نیست.
باد خنک و نامحسوس پاییز که فقط برگ های ریز درخت روبرویم در آن بوستان زیبا روبروی صندلی فولادین که روی آن نشسته ام؛متوجهش میشود.
تاثیر این نوازش نامریی روی برگ های درخت میانسال پارک.
مشعل های کوچک روشن در دوطرف خیابان که بعضی ها طلایی و بعضی به رنگ ماهند.
باران نم نم پاییز بوی خاک باران خورده و مزه بیسکوییت ترد که مرا به کودکی ام میبرد.
من از کودکی یک راست به بزرگسالی آمده ام.هیچوقت لذت های جوانی را نچشیدم اما وجودم بارها به تسخیر خشم و جنون و اندوه جوانی درآمده و الان یک برنای سالخورده ام.
از کوچه های خلوت باصفا رد میشوم.صدای شاد چند نوجوان در خانه ای جنوبی توجهم را جلب میکند و دخترک خوشبو و خوشپوشی با موهای بلند شلاقی.
این زیبایی های آمیخته با نکبت و درد و خشم و جنون.
دنیا کی به آخر خود میرسد ؟
این سیرک مسخره که در احاطه خشم و جنون و شیدایی و اندوه است چه زمانی پایان میپذیرد.
پایانی که تمام یادگارهای این گنبد دوار را بسوزاند از جمله انسان که بزرگترین بیماری زمین است .