میخواهم بپذیرم که ضعیفم و خجالت نکشم از اینکه گاهی زبون ترین آدم ها قادرند دنیا را روی سرم خراب کنند.
من ارباب سرنوشت خود نیستم.قایقرانی هستم با جان نحیف و خسته اما با غیرتی ستودنی. باد ناموافق ممکن است قایق کوچکم را به نیستی بکشاند اما چیزی درون این دختر ناتوان هست که تا به امروز زنده نگهش داشته.
گاهی که نه اکثر اوقات سربازانی که درونم هستند و وظیفه مواظبت از مرا دارند در برابر دنیای بیرون بسیار بی دفاع و ضعیفند.یخ زده و گنگ در برابر اتفاقات غیر قابل پیشبینی یا اتفاقات قطعی دردناک.همان دردهایی که به عمق جان و روح و غرورت نفوذ میکنند.رو به من میگویند غرور افسانه ایت بسیار شکننده است.زانو بزن در برابر تقدیر
من گاهی مجبور به این زانو زدنم.اما تا الان زنده مانده ام و باد شرطه به من میگوید وقت تازاندن ماست.وقت ورود شادی و به مرخصی رفتن غم و خشم و حقارت.
بلا میخواهد دست از سرت وردارد.ایا آماده پذیرایی از شادی هستی دخترکم?!
اما آرام بخند خوشی را مثل یک شربت گوارا مزه مزه کن و با لحظه لحظه اش زندگی و هرگز آنچنان شادمانه نباش که حضور غم و حقارت و خشم و تحقیر را دوباره نتوانی تاب بیاوری
جوجه نویسنده قرن بیست و یکم